Έχει χαραχτεί στη μνήμη μου ανεξίτηλα ένα γεγονός από την εφηβεία μου..
Καλοκαίρι στο σπίτι φιλικού προσώπου. Πίνουμε καφέ και σαχλαμαρίζουμε. Στην παρέα προστίθεται κάποια στιγμή μία γειτόνισσα. Είναι περίλυπη, σχεδόν συντετριμένη.. Η οικοδέσποινα τη ρωτά τι την απασχολεί. Εκείνη στην αρχή αρνείται έπειτα διστακτικά αποκαλύπτει ότι της διαγνώστηκε καρκίνος και μάλιστα με επιθετική μορφή. Παγωμάρα στην σάλα.. Την αμηχανία διαδέχεται η προσπάθεια παρηγοριάς. Αργότερα η γυναίκα φεύγει και η οικοδέσποινα κάνει το ασύλληπτο! Φορά λαστιχένια γάντια και πετά μετά βδελυγμίας το φλυτζάνι και το ποτήρι που χρησιμοποίησε η γειτόνισσα!!! Φρίτουμε οι παρευρισκόμενοι, διαπληκτιζόμαστε κάποιοι και αποχωρούμε θυμωμένοι...
Η αντίδραση αυτή δεν πρέπει να μας ξενίζει..Είναι αντίδραση πολλών από εμάς, όχι μόνο σε ανθρώπους που πάσχουν από μεταδιδόμενο νόσημα αλλά ακόμη και στους καρκινοπαθείς, όπου κάτι τέτοιο μόνο ηλίθιο και απαράδεκτο μπορεί να χαρακτηριστεί!(Έτσι κι αλλιώς τέτοια αντίδραση είναι αδικαιολόγητη σε ΚΑΘΕ ασθενή!) ΔΗΛΑΔΗ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΛΕΟΣ!!!
Ρατσισμός, φόβος, αποστροφή, απομόνωση, αποξένωση, κατάκριση ακόμη και διωγμός!
Λένε ότι οι Ελληνες δεν είμαστε ρατσιστές. Θα διαφωνήσω καθέτως. Δυστυχώς είμαστε. Δεν είναι επί του παρόντος να το αναλύσω περισσότερο, κάποια άλλη στιγμή ίσως..
Στην Ελλάδα υπάρχει απίστευτος ρατσισμός, αρνητική συμπεριφορά και αδιαφορία απέναντι σε σωματικά και ψυχικά ασθενείς. Αυτό είναι γεγονός. Κρατική μέριμνα ουσιαστική δεν υπάρχει. Επίσης γεγονός. Και οι υπόλοιποι δεν μας νοιάζει εκτός "κι αν πάρει φωτιά το δικό μας σπίτι". Αυτό κι αν είναι γεγονός!
Για να μην πλατειάζουμε περισσότερο...όσον αφορά τον Καρκίνο. Και τον λέμε Καρκίνο με το όνομά του και όχι "το κακό,η κατάρα, η επάρατη νόσος" και άλλα τραγικά διότι η κάθε ασθένεια έχει το όνομά της. Η αποφυγή της αναφοράς στη λέξη ΚΑΡΚΙΝΟΣ περιέχει μια υποβόσκουσα αντίληψη "εξορκισμού" και φυγομαχίας. Είναι προσβλητική στον πάσχοντα και στον αγώνα του για ΖΩΗ!
Τα τελευταία χρόνια η Ιατρική και φαρμακευτική έχουν κάνει τεράστια άλματα. Περιπτώσεις που παλαιότερα ήταν μη ιάσιμες, πλέον αντιμετωπίζονται με επιτυχία αφού σύμφωνα με μελέτες και έρευνες, 95 % των περιπτώσεων όπου η διάγνωση γίνεται στο αρχικό στάδιο ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ ΠΛΗΡΩΣ!
Οπότε πως μπορείς να αφαιρείς το δικαίωμα στη ΖΩΗ και στη ΝΙΚΗ, όταν αντιμετωπίζεις τον προσβληθέντα ως μελλοθάνατο;;;; Πως του αφαιρείς τη δύναμη και τη διάθεση για αγώνα όταν τον αντιμετωπίζεις με μία διάθεση - μίγμα οίκτου και ξεγραψίματος;;;
Με εκνευρίζει απίστευτα όχι μόνο ο ρατσισμός, η αντίδραση ή η αδιαφορία αλλά και μια γλυκερή παθητική, στωϊκή στάση η οποία έχει στοιχεία θρησκοληψίας και προσδοκίας "μαγικών αποτελεσμάτων"!!!
Να ξεκαθαρίσω κάτι: Όχι τόσο λόγω της ιδιότητάς μου ως θεολόγου (με μικρό θ με κεφαλαίο ήταν τέσσερις, όλοι οι άλλοι απλώς πτυχιούχοι είμαστε) αλλά κυρίως ως χριστιανού, ναι πιστεύω Στο Θεό. Ναι, πιστεύω στο Θαύμα. Όμως το Θαύμα είναι αρμοδιότητα Του Θεού, όπου, όταν και ΑΝ το αποφασίσει Εκείνος. Από εκεί και πέρα ισχύει το "συν Αθηνά και χείρα κίνει"!
Δεν διαφωνώ με τους πονεμένους ανθρώπους που εναποθέτουν τις ελπίδες τους Στο Θεό σε τέτοιες περιπτώσεις. Ίσα ίσα είναι καλό και ευλογημένο ένας πονεμένος άνθρωπος να ελπίζει και να παρακαλά Το Θεό για βοήθεια έως και για το Θαύμα! Εδώ που τα λέμε έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέγονται!Όμως είναι η λύση και η πανάκεια η παραίτηση από την αντιμετώπιση του προβλήματος;
Έχουμε πολλά παραδείγματα καρκινοπαθών στην Εκκλησία. Τρία μόνο θα αναφέρω: Απόστολος Παύλος, Άγιος Νεκτάριος, Γέροντας Πορφύριος. Τρείς γίγαντες της Πίστης, της Ελπίδας και της Αγάπης. Τι έκαναν; Παραιτήθηκαν; Απελπίστηκαν; Απίστησαν; Το αντίθετο, μάλιστα! Αποδέχτηκαν την ασθένεια, την αντιμετώπισαν με τα μέσα της εποχής τους (όποια και όσα είχαν) και την μεταμόρφωσαν σε όπλο που τους έδωσε δύναμη στον Αγώνα της Προσφοράς στον συνάνθρωπο προς Δόξα Θεού!
Θα μου πείτε..είμαστε εμείς Παύλοι,Νεκτάριοι,Πορφύριοι;;; Όχι βέβαια, όμως όπως ο Παύλος μας παροτρύνει μπορούμε να προσπαθήσουμε να τους μιμηθούμε κατά τις δυνάμεις μας. Ασθενείς, συγγενείς, φίλοι και σύντροφοι, είμαστε όλοι σύμμαχοι σε αυτόν τον αγώνα. Και να μην σκεφτεί κανείς "αυτό δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί σε μένα ή σε δικό μου άνθρωπο" κανείς δεν έχει το απυρόβλητο σε αυτή τη ζωή.
Ο Καρκίνος έχει όνομα. Έχει αντιμετώπιση. Ασχέτως αν κάποιος πιστεύει Στο Θεό έχει κάθε δικαίωμα να τον πολεμήσει και να τον ΝΙΚΗΣΕΙ!
Αν πιστεύει Στο Θεό και θέλει να ονομάζεται Χριστιανός, ένα παραπάνω πρέπει να μην καταθέσει τα όπλα, ελπίζοντας σε Εκείνον και στον εαυτό του αλλά και στο Δώρο της Ζωής που Του έδωσε και έχει δικαίωμα να το υπερασπιστεί! Και ξέρετε κάτι; Ακόμη κι αν τελικά χάσει αυτή την μάχη, έχει κερδίσει τον πόλεμο της αξιοπρέπειας. Στο site στο οποίο σας παραπέμπω παρακάτω διάβασα κάτι υπέροχο : "Νικητής- δυνατός" (αν θυμάμαι καλά το άρθρο) "δεν είναι αυτός που δεν πέφτει, αλλά εκείνος που πέφτει εννιά φορές και σηκώνεται δέκα!"
