Πάσχα Ελλήνων ποιητών..

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

«Δεν είναι μνήμα" ο κόσμος είναι ο τελειωμένος,

που χάσκει ολαδειανός και κατρακυλισμένος

και στερνοδείχνεται σ'; εσάς, τριπλή λατρεία,

σ'; εσάς, Μαγδαληνή, Σαλώμη, εσύ, ω Μαρία!

Απ'; τη δική σας την αφάνταστη ευτυχία

δώστε της γης, κάθε ψυχής και κάθε ανθρώπου

κάθε λαού, κάθε πατρίδας, κάθε τόπου!

Της συμφοράς άμποτε τ'; άσειστο λιθάρι

να το κυλάει ενός χιονάτου αγγέλου η χάρη,

και τα τρανά νεκρά και τα νεκρά τα ωραία

να παίρνουν μια ζωή για πάντα νέα!»

(«Χαιρετισμός Αναστάσιμος»)

«Στο στόμα ως έχουν το φιλί του Πάσχα, όλοι, μεγάλοι, μικροί

δείξε φιλί αναστάσιμο και στην Ελλάδα πάλι, Λαμπρή,

πρόσταξε του όκνου οι δαίμονες να πέσουν και του μίσους νεκροί,

στήσε μας της θυσίας βωμούς και της Αγάπης Κροίσους, Λαμπρή,

από λατρείες παλιές και νέες άναψε Υμέναιον ένα, Λαμπρή,

για μιαν απίστευτη στο θάμα των Ελλήνων γέννα, μπορεί...»

(«Λαμπρή»)

«Παραμερίστε, Απόλλωνε και Πάνες,

με συνεπαίρνει η χριστιανική οπτασία

στη μεσονύχτια τη φωτοχυσία

φερμένη από χαρμόσυνες καμπάνες...»

(«Δεκατετράστιχα» αριθμ. 12)

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ  ΣΟΛΩΜΟΣ

Η ημέρα της Λαμπρής

Καθαρότατον ἥλιο ἐπρομηνοῦσε

τῆς αὐγῆς τὸ δροσάτο ὕστερο ἀστέρι,

σύγνεφο, καταχνιά, δὲν ἀπερνοῦσε

τ’ οὐρανοῦ σὲ κανένα ἀπὸ τὰ μέρη?

καὶ ἀπὸ κεῖ κινημένο ἀργοφυσοῦσε

τόσο γλυκὸ στὸ πρόσωπο τ’ ἀέρι,

ποῦ λὲς καὶ λέει μὲς στῆς καρδιᾶς τὰ φύλλα:

«Γλυκειὰ ἡ ζωὴ κι ὁ θάνατος μαυρίλα».

Χριστὸς ἀνέστη! Νέοι, γέροι καὶ κόρες,

ὅλοι, μικροὶ μεγάλοι, ἑτοιμαστεῖτε?

μέσα στὲς ἐκκλησίες τὲς δαφνοφόρες

μὲ τὸ φῶς τῆς χαρᾶς συμμαζωχτεῖτε?

ἀνοίξετε ἀγκαλιὲς εἰρηνοφόρες

ὀμπροστὰ στοὺς Ἁγίους καὶ φιληθεῖτε?

φιληθεῖτε γλυκὰ χείλη μὲ χείλη,

πέστε «Χριστὸς ἀνέστη» ἐχθροὶ καὶ φίλοι.

Δάφνες εἰς κάθε πλάκα ἔχουν οἱ τάφοι,

καὶ βρέφη ὡραῖα στὴν ἀγκαλιὰ οἱ μανάδες?

γλυκόφωνα, κοιτώντας τὲς ζωγραφι-

σμένες εἰκόνες, ψάλλουνε οἱ ψαλτάδες?

λάμπει τὸ ἀσήμι, λάμπει τὸ χρυσάφι

ἀπὸ τὸ φῶς ποὺ χύνουνε οἱ λαμπάδες?

κάθε πρόσωπο λάμπει ἀπ’ τ’ ἁγιοκέρι

ὀποῦ κρατοῦνε οἱ Χριστιανοὶ στὸ χέρι.

Πατρός Ιουστίνου Πόποβιτς λόγος...

"Χορταράκι ελέησον! Πουλάκι ελέησον! Τα πάντα μέσα μου και γύρω μου, και τα μικρά και τα μεγάλα, τα περασμένα και τα άπειρα, και τα απλά και τα αινιγματώδη, και τα σκοτεινά και τα φωτεινά, και το ορατό και το αόρατο, και το θνητό και το αθάνατο, και το καλό και το κακό, το παν και τα πάντα σε όλους τους κόσμους που γνωρίζω και αισθάνομαι, με υποκινούν σε κραυγαλέα προσευχή: Κύριε ελέησον! Οι πόνοι μας συνοψίζουν όλες τις ανθρώπινες λέξεις σε μια προσευχή και σε μια κραυγή: Κύριε ελέησον! Στραμμένοι προς Εσέ βρίσκουμε ξεχειλισμένο σ΄ όλο το είναι μας, μόνο ένα στεναγμό: Κύριε ελέησον! Θα θέλαμε να Σου πούμε τον εαυτό μας, αλλά χύνονται τα δάκρυά μας και Σου λέμε όλη την ψυχή μας μέσα σ΄ αυτά τα δυο λόγια: Κύριε ελέησον! Το κάθε κτίσμα έχει την καρδιά του. Και η καρδιά είναι με τούτο καρδιά, γιατί αναστενάζει και τείνει προς Εσέ: Κύριε ελέησον! Σ΄ αυτό το λυπημένο κόσμο ο άνθρωπος δεν έχει μεγαλύτερη ανάγκη από το να ελεηθεί πρώτιστα από Σένα, Κύριε ελέησον! Και μαζί με Σένα και πίσω από Σένα να τον ελεήσουν όλα τα όντα και όλη η κτίση: Κύριε ελέησον! Μητέρα ελέησον! Φίλε ελέησον! Χορταράκι ελέησον! Πουλάκι ελέησον! Όλα τα όντα σε όλους τους κόσμους: Ελεήστε!!! Ελεήστε!!! Ελεήστε!!....."

"Μέρα Μαγιού..."

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ!

Προέρχεται από το ειδωλολατρικό αρχαίο αιγυπτιακό σύμβολο του "θεού" Χόρους. Υιοθετήθηκε κι από άλλες ανατολικές θρησκείες όπως ο Βουδισμός (σε μνημεία στο θιβέτ είναι συχνότατο). Είναι ο "παντεπόπτης οφθαλμός". Θεωρείται ως ένα από τα κυριότερα μασωνικά σύμβολα (όπως ο διαβήτης) ενώ χρησιμοποιείται κι από άλλους αποκρυφιστές και μυστικές "εταιρίες". Όλως περιέργως είναι ένα από τα εθνικά σύμβολα των ΗΠΑ, ενώ δυστυχώς υιοθετήθηκε κι από τους Δυτικούς Χριστιανούς κατά τον μεσαίωνα και την αναγέννηση, ως σύμβολο "του θεού" (Δε γράφω Του Θεού και εννοείτε γιατί). Κατά την επάρατο Βαυαροκρατία εισήχθη τεχνηέντως και στην Ελλαδική Εκκλησία και δυστυχώς το συναντούμε και σε πολλούς Ορθόδοξους ναούς της Πατρίδας μας (στην κόγχη του Αγίου Βήματος ή πάνω από την Ωραία Πύλη) ΠΡΟΣΟΧΗ! Ενα είναι το σύμβολο μας! Ο Τίμιος Σταυρός Του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού! Οι δε Ιερές Εικόνες δεν είναι σύμβολα αλλά "τα βιβλία των αγραμμάτων" κατά την Πατερική ρήση! Τιμή στα εικονιζόμενα πρόσωπα και Λατρεία μόνο Στον Τριαδικό Θεό μας! Προσοχή αδελφοί....

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ

http://www.agioritikovima.gr/site/index.php

Σκέψεις πάνω στις άγιες ημέρες της Κυριακής των Βαϊων, και της Μεγάλης Δευτέρας και Τρίτης...

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αργοπορημένα γράφω όσα γράφω εδώ κι ότι δε γίνεται να συμπυκνωθούν σε μια δημοσίευση. Πράγματι. Έτσι κι αλλιώς όμως ο φτωχός ανθρώπινος λόγος μου είναι τόσο ελλιπής και ατελής που σε καμμία των περιπτώσεων δεν θα μπορούσε να καλύψει τόσο υψηλά νοήματα και τόσο μεγάλες αλήθειες...Μπήκαμε λοιπόν αδελφοί μου, στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα και φέτος. Την Κυριακή των Βαϊων η υμνογραφία της ημέρας ήταν αφιερωμένη στον πάγκαλο Ιωσήφ, στην ξυρανθείσα συκή και στην έλευση Του Κυρίου προς το Πάθος. Είναι γνωστή σε όλους μας η ιστορία του προπάτορα Ιωσήφ της Παλαιάς Διαθήκης. Η προδοσία των αδελφών του, η πώληση του ως δούλου στους ισμαηλίτες δουλεμπόρους και μετέπειτα στην φαραωνική Αίγυπτο. Εκεί, ακόμη και στο πιο σκοτεινό μπουντρούμι η αγιότητα του Ιωσήφ ακτινοβολεί και ακόμη και αδικούμενος από τον Πετεφρή και τη γυναίκα του, φτάνει να γίνει ο αντιβασιλέας της Αιγύπτου και διαχειριστής μιας ολόκληρης Αυτοκρατορίας μόνο και μόνο λόγω των αρετών και των ικανοτήτων του. Στα χρόνια που ακολουθούν σώζει την Αίγυπτο και το λαό της από την πείνα και τον θάνατο και μαζί με αυτούς και τις γειτονικές χώρες. Έτσι ακριβώς φτάνουν κοντά του και οι αδελφοί του, εκείνοι που χρόνια πριν θέλησαν να σκοτώσουν και να τον πουλήσουν ως δούλο. Παρόλο που έχει τη δύναμη να τους εκδικηθεί, αντιθέτως τους συγχωρεί και τους σώζει. Ισως ακόμη μια χριστολογική προτύπωση της Παλαιάς Διαθήκης, της οποίας η αξία (αν και πολεμείται στις μέρες μας απο πολλούς) φαίνεται και αναδεικνύεται μέσα από το πρίσμα της Χριστολογίας και των προφητειών για Τον Μεσσία Χριστό που κυριαρχούν στις διηγήσεις της. Η προδοσία, τα πάθη , η συγχώρηση και η σωτηρία. Σας παραπέμπω με αγάπη στον προφήτη Ησαϊα, να διαβάσετε και να συγκλονιστείτε πως 800 χρόνια σχεδόν πρίν από Τον Χριστό, περιγράφει με φοβερές λεπτομέρειες τη ζωή και τα Πάθη Του Κυρίου ο προφήτης.

Η ξηρανθείσα συκή, είναι μια ακόμη συγκλονιστική διήγηση, όπου ο Κύριος καταράται το δέντρο που δεν παράγει καρπούς. Θα μου πείτε "Μα, είναι δυνατόν ο Γλυκής Ιησούς, ο Θεός της Αγάπης να καταράται; Μα, δεν μιλούμε για μια κοινή κατάρα ή μίσος. Εδώ έχουμε την συνέπεια της επιλογής του καρποφόρου δένδρου, του ανθρώπου δηλαδή που έλαβε χαρίσματα από Τον Θεό, χαρίσματα προορισμένα να φτάσουν αυτόν στην αγιότητα και στην σωτηρία, αλλά και να βοηθήσουν τους αδελφούς του να μετέχουν σε αυτή την χαρά, κι εκείνος αντίς να τα "εκμεταλλευτεί" προς το καλό, επιλέγει είτε να τα αφήσει αναξιοποίητα είτε να τα στρέψει προς το πονηρό και το κακό. Είναι αυτό που εκφράζεται ως αποστροφή Του Θεού προς τον χλιαρό και στην Αποκάλυψη του Ιωάννου. Ο θερμός  στην πίστη άνθρωπος βεβαίως και είναι αρεστός Στον Θεό ενώ ακόμη και ο ψυχρός έχει την Αγάπη και την συμπάθεια Του, στον αγώνα της μετάνοιας και της αλλαγής. Αντιθέτως ο χλιαρός, ο υποκριτής, ο αυτοβαυκαλιζόμενος πλέει σε πελάγη αυταρέσκειας και αυτο θαυμασμού, ζει στην φαρισαϊκή τραγωδία του εγωϊσικού φανταστικού κόσμου της θρησκοληψίας και του ευσεβισμού, ενώ ο ηθικισμός του δεν τον αφήνει να δει το αληθινό έλλειμα αγάπης που καταστρέφει την ύπαρξή του και του κλείνει το δρόμο προς τον παράδεισο. Πόσο πολύ αγαπά ο Θεός τον τελώνη και πόσο αποστρέφεται τον φαρισαίο...Η χλιαρότητα, είναι το σαράκι της ψυχής...οι άνθρωποι δεν χωρίζονται σε αμαρτωλούς και αναμάρτητους αλλά σε δίκαιους μετανοούντες και άδικους αμετανόητους...έτσι κι αλλιώς κανείς δεν έιναι αναμάρτητος πλην Του Κυρίου...

Κι ερχόμαστε στην υμνολογία της Μεγάλης Δευτέρας όπου είναι αφιερωμένη στην παραβολή των 10 παρθένων, στο αιφνίδιο της έλευσης Του Κυρίου και στην παραβολή των Ταλάντων..Συχνά ο λόγος του Ευαγγελίου είναι σοκαριστικός για τα κοσμικά αυτιά μας. Κι όμως είναι τόσο μα τόσο αληθινός, απλός και καθάριος..Οι 10 παρθένες που περιμένουν Τον Κύριο είμαστε όλοι μας..ομως πόσοι εχουμε προνοήσει να βρεθούμε εντός του νυμφώνος. πόσοι ζουμε με αγάπη σε εργα και πίστη ώστε να αξιοθούμε να ζήσουμε αιώνια μαζί του στην  αιώνια αθάνατη γη της Βασιλείας Του...και είναι τόσο τραγικό που πολλοί από εμάς θα επιλέξουμε να είμαστε απροετοίμαστοι και στην ουσία εμεις οι ίδιοι θα διαλέξουμε να βρεθούμε εκτός, δέσμιοι των παθών μας και του εγωϊσμού μας στην αιώνια και αβάσταχτη προσωπική μας Κόλαση της απογοήτευσης και της αποτυχίας?..Γιατί αδελφοί μου τι παραπάνω μπορεί να είναι η Κόλαση παρά ο χωρισμός από Τον Θεό...αν αμαρτία είναι το ο,τιδήποτε εκτός Αγάπης και μακριά από Το Θεό, έτσι και Κόλαση είναι ο αποχωρισμός από Τον Θεό κάτι στο οποίο οδηγούν μόνο οι δικές μας επιλογές και κανένας άλλος...Είναι οταν γινόμαστε ο πονηρός "δούλος" που κρύβει το Τάλαντο, τα χαρίσματα δηλ που μας δίνει γενναιόδωρα ο Θεός και δεν μιμείται Εκείνον στην Αγάπη και στην Θυσία Του.

Η υμνογραφία της Μεγάλης Τρίτης αφιερώνεται στο γεγονός της αλείψεως των ποδών Του Κυρίου με μύρα από μια μετανοημένη πόρνη, στην συνωμοσία των εβραίων αρχιερέων και αρχόντων κατά Του Χριστού και στα σχέδια προδοσίας του Ιούδα. 

Για ακόμη μια φορά φαίνεται η διαφορά της αληθινής μετάνοιας και η σημασία της. Ο σωτηριώδης χαρακτήρας και η αξία της έναντι της εμμονής στον εγωϊσμό. Οι μετανιωμένοι ληστές, τελώνες και πόρνες που οδηγούν μπροστάρηδες θα έλεγε κανείς, στην Βασιλεία Των Ουρανών και η καταστροφή των φερομένων από τον κόσμο "ευηπόληπτων" "μαθητών,αρχιερέων και νομοδιδασκάλων" οι οποίοι αρνούμενοι την ουσία της Αγάπης και της ταπείνωσης προδίδουν και σταυρώνουν Τον Χριστό, εκπίπτοντες από τα υψηλά αξιώματα που τους δόθηκαν όχι για να απολαμβάνουν την κοσμική δόξα αλλά για να διακονούν το Λαό Του Θεού. Αυτοί οι "εκλεκτοί" προδίδουν και αυτοπροδίδονται οδηγούμενοι στο χαμό, ενώ αντιθέτως οι "έσχατοι γίνονται πρώτοι" με την συντριβή και την μετάνοιά τους, βιώνοντας την αληθινή αλλαγή και μεταμορφώνονται σε αληθινούς μαθητές Του Χριστού, άξιοι της κληρονομιάς των Ουρανών...

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας, ο Θαυματουργός

Ο Κύριος, στην επί του Όρους ομιλία του, είπε: «Γίνεσθε οικτίρμονες, καθώς και ο πατήρ υμών οικτίρμων εστί» (Λουκ. στ΄ 36). Να γίνεστε, δηλαδή, σπλαχνικοί προς τον πλησίον και συμπονετικοί στις δυστυχίες και στις ανάγκες του, καθώς και ο ουράνιος Πατέρας σας είναι ευσπλαχνικός προς όλους. Μια τέτοια προσωποποίηση της χριστιανικής ευσπλαχνίας υπήρξε ο Άγιος Νικόλαος.

Γεννήθηκε τον 3ο αιώνα μ. Χ. στα Πάταρα της Λυκίας, από γονείς ευσεβείς και πλουσίους, την εποχή των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού, Μαξιμιανού. Όμως, σε νεαρή ηλικία έμεινε ορφανός και κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας. Αλλά ο Νικόλαος, εμπνεόμενος από φιλάνθρωπα συναισθήματα, διέθετε την περιουσία του για να ανακουφίζει άπορα ορφανά, φτωχούς, χήρες, στενοχωρημένους οικογενειάρχες.

Ένας, μάλιστα, θα διέφθειρε τις τρεις κόρες του, προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα. Όταν το έμαθε αυτό ο Νικόλαος, μυστικά σε τρεις νύχτες εξασφάλισε την προίκα των τριών κοριτσιών, αφήνοντας 100 χρυσά φλουριά στην κάθε μία. Έτσι, οι τρεις κόρες αποκαταστάθηκαν και γλύτωσαν από βέβαιη διαφθορά.

Ο Νικόλαος, έπειτα από ένα ταξίδι του στην Ιερουσαλήμ, χειροτονήθηκε ιερέας στα Πάταρα. Στην αρχή αφιερώθηκε στον ασκητικό βίο, λόγω όμως της ξεχωριστής αρετής του τιμήθηκε, χωρίς να το επιδιώξει, με το αξίωμα του αρχιεπισκόπου Μύρων. Όταν απεβίωσε ο τότε Αρχιεπ. Μύρων της Λυκίας, οι επίσκοποι, δια θεικής αποκαλύψεως, έκαναν Αρχιεπίσκοπο τον Νικόλαο.

Από τη νέα του θέση ο Νικόλαος επεξέτεινε τους αγώνες του για την προστασία των φτωχών και των απόρων. Εκτός όμως από το κοινωνικό του έργο, ο Άγιος Νικόλαος καθοδηγούσε με αγάπη το ποίμνιό του και ομολογούσε με παρρησία την αλήθεια. Για το λόγο αυτό συνελήφθη από τους τοπικούς άρχοντες και ρίχτηκε στη φυλακή. Όταν όμως ανήλθε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος ελευθερώθηκαν όλοι οι χριστιανοί και έτσι ο Νικόλαος επανήλθε στο αρχιεπισκοπικό θρόνο.

Έλαβε μέρος στην Α' Οικουμενική Σύνοδο, όπου ξεχώρισε για τη σοφία και την ηθική του τελειότητα. Προικισμένος με το χάρισμα της θαυματουργίας έσωσε πολλούς ανθρώπους και όσο ήταν εν ζωή αλλά και μετά την κοίμησή του.

Πέθανε ειρηνικά το έτος 330 μ. Χ.

Απολυτίκιο,Ήχος πλ.δ΄
« Κανόνα πίστεως, καί εικόνα πραότητας, ἐγκρατείας Διδάσκαλον, ἀνέδειξέ σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια. Διά τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τά ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τά πλούσια, Πάτερ ἱεράρχα Νικόλαε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.»

(Πηγή : http://www.xfe.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=236) 

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Μητροπολίτης Πενταπόλεως
(1846 – 1920)

Ήταν δεν ήταν 8 χρονών. Κάθε μέρα προσευχόταν μαζί με τη γιαγιά του. Όταν εκείνη έλεγε τον Ν΄ ψαλμό και έφτανε στο σημείο: «Διδάξω ανόμους τας οδούς σου και ασεβείς επί Σε επιστρέψουσι», ο μικρός έκλεινε με το χεράκι του το στόμα της γιαγιάς και το έλεγε αυτός.

Έχουν περάσει μόλις 84 χρόνια από την κοίμησή του (1920) και 43 από την επίσημη ανακήρυξή του ως αγίου (1961) και όμως μόνο στην Αττική έχουν ήδη χτιστεί 11 εκκλησίες στη μνήμη του. Πρόκειται για το μητροπολίτη Πενταπόλεως Νεκτάριο (Κεφαλά), που είναι γνωστος ως Άγιος Νεκτάριος ο θαυματουργός. Ο Άγιος Νεκτάριος αποτελεί πραγματικά ένα δώρο του Θεού στον κόσμο στις πενιχρές μέρες του εικοστού αιώνα. Απόδειξη της ισχύος της υπόσχεσης του Θεού «Τους δοξάζοντάς με δοξάσω» (Α΄ Βας. Β΄30).

Στο πρόσωπό του ανακαλύπτει κανείς έναν μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας, όπου η αγιότητα του βίου του συνδυάζεται με τη χάρη της θαυματουργίας. Η ζωή του ήταν μια ιερή πορεία εβδομηντατεσσάρων χρόνων κατάφορτη από καρπούς του Αγίου Πνεύματος. Μια πορεία πάντως που κάθε άλλο παρά ομαλή ήταν. Ο Άγιος βρέθηκε από ξενιτεμένο φτωχό παιδί, Επίσκοπος της Εκκλησίας, από εξόριστος, διευθυντής Εκκλησιαστικής Σχολής.

Γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης τον Οκτώβριο του 1846. Τα πρώτα γράμματα τα διδάχτηκε στην πατρίδα του, στο σχολείο της Σηλυβρίας. Όμως ο Αναστάσιος, αυτό ήταν το κατά κόσμον όνομά του, δεν ξεχνούσε την υπόσχεση που είχε δώσει στο Θεό από όταν ήταν ακόμη μικρό παιδάκι: «Διδάξω ανόμους τας οδούς Σου και ασεβείς επί Σε επιστρέψουσι» (Ψαλμ. Ν΄). Ήθελε να μορφωθεί, να μάθει τα λόγια του Θεού, να Τον αγαπήσει πιο πολύ ώστε να αφοσιωθεί στο έργο Του, να διδάξει το θέλημά Του και να εκπληρώσει την υπόσχεσή του, μια υπόσχεση ζωής.

Στη Σηλυβρία δεν υπήρχε ανώτερο σχολείο, αλλά ούτε και χρήματα είχε ο Αναστάσιος για να σπουδάσει αλλού. Έτσι πήρε την απόφαση να ξενιτευτεί. Με την ευχή των γονέων του, σε ηλικία 14 χρονών, ξεκινά για την Κωνσταντινούπολη με σκοπό να αντιμετωπίσει πλέον μόνος του το μέλλον του. Πέρασαν 5 χρόνια που τον βρίσκουν στην Πόλη να εργάζεται τη μέρα και να μελετά τη νύχτα, να εντρυφεί στην Αγία Γραφή.

Έπειτα τον συναντούμε στη Χίο, όπου διετέλεσε δημοδιδάσκαλος επί επταετία. Στη Νέα Μονή της Χίου κείρεται μοναχός, σε ηλικία 30 χρονών, παίρνοντας το όνομα Λάζαρος. Για τρία ολόκληρα χρόνια ασκητεύει στη μονή αυτή. Νηστεύει, αγρυπνεί, προσεύχεται, μελετά τις Θείες Γραφές. Το 1877 χειροτονείται διάκονος λαμβάνοντας το όνομα Νεκτάριος.

Όλοι όσοι τον γνωρίζουν τον θαυμάζουν και τον αγαπούν λόγω του εμφανούς ψυχικού του κάλλους και των ποικίλων αρετών του. Ένας απ’ αυτούς είναι και ο Ι. Χωρέμης, ο οποίος βοηθά οικονομικά τον διάκονο Νεκτάριο ώστε να μεταβεί στην Αθήνα και να ολοκληρώσει καταρχήν τις γυμνασιακές του σπουδές. Δαπάνη του Πατριαρχείου της Αλεξανδρείας φοιτά στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Στο Πανεπιστήμιο διαπρέπει τόσο στην επίδοσή του στα μαθήματα, όσο και στο ήθος και τη χριστιανική διαβίωσή του. Πανάξια, λοιπόν, κερδίζει από το δεύτερο κιόλας έτος υποτροφία.

Αμέσως μετά την απόκτηση του πτυχίου της Θεολογικής Σχολής (1885) αναχωρεί για την Αλεξάνδρεια, κοντά στον πνευματικό του πατέρα Πατριάρχη Σωφρόνιο, ο οποίος τον χειροτονεί πρεσβύτερο τον Μάιο του επόμενου έτους (1886). Ο πρεσβύτερος, πλέον, Νεκτάριος αναλαμβάνει καθήκοντα ιεροκήρυκα και γραμματέα του Πατριαρχείου.

Το έργο του αποδίδει πλούσιους καρπούς και γίνεται ιδιαίτερα αγαπητός στους πιστούς. Στις 15 Ιανουαρίου 1899 χειροτονείται επίσκοπος Πενταπόλεως. Και ως Επίσκοπος, ο Άγιος εξακολουθεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην Εκκλησία ταπεινά και με πολύ ζήλο, δείχνοντας τις σπάνιες αρετές του και κερδίζοντας καθημερινά όλο και περισσότερο την αγάπη του ποιμνίου του. Εργαζόταν ακατάπαυστα, κήρυττε το λόγο του Θεού, εξομολογούσε, συμβούλευε τους πιστούς.

Το πολυδιάστατο έργο του και η συνεχώς αυξανόμενη αίγλη του αγίου Νεκταρίου προκάλεσαν το φθόνο εναντίον του, γι’ αυτό συκοφαντείται και απομακρύνεται από το Πατριαρχείο. Ο κατάφωρα αδικούμενος Άγιος αναγκάζεται να εγκαταλείψει οριστικά πλέον την Αίγυπτο και να επιστέψει στην Αθήνα. Χρήματα δεν είχε, μιας και ουδέποτε σκέφτηκε να διαφυλάξει οικονομίες, εφαρμόζοντας πρώτος εκείνα που δίδασκε: «το υμών περίσσευμα εις εκείνων υστέρημα» (Β΄Κορ. η΄14).

Διωγμένος, λοιπόν από την Αλεξάνδρεια, ο Άγιος έρχεται στην Αθήνα. Όλη του η ζωή αλλάζει ξαφνικά. Από μητροπολίτης μέσα σε λίγες μέρες γίνεται ένας σαραντάχρονος πάμπτωχος άνεργος. Επί έναν ολόκληρο χρόνο αναζητεί εργασία χωρίς να βρίσκει. Τελικά διορίστηκε απλός ιεροκήρυκας στη Χαλκίδα. Ο μέγας ιεράρχης, πράος και ταπεινός στη ψυχή, δέχεται πρόθυμα τη θέση αυτή προκειμένου να εργαστεί στην Εκκλησία του Χριστού. Η ταπεινοφροσύνη του δείχνει για άλλη μια φορά το μεγαλείο του ψυχικού του κόσμου. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην ελληνική επαρχία, ο Νεκτάριος κατάφερε γρήγορα να ξεχωρίσει για το άμεμπτο ήθος του και την ανιδιοτελή και πρόθυμη προσφορά των υπηρεσιών του.

Έτσι το 1892 διορίστηκε διευθυντής της Εκκλησιαστικής Ριζαρείου Σχολής, η οποία με τη βοήθειά του γνώρισε μεγάλη άνθιση. Όπως αναγνώρισε ο διάδοχος του Αγίου στη διεύθυνση της Σχολής, Χρυσόστομος Παπαδόπουλος: «Ο διευθυντής αποκατέστησε τελείως τον εκκλησιαστικό χαρακτήρα της Σχολής... Ιδιαιτέρως κατέβαλε προσπάθειες όχι μόνο για την εκκλησιαστική μόρφωση, ηθική διαπαιδαγώγηση των τροφίμων, αλλά και για τις λεπτομέρειες του σχολικού βίου περιποιούμενος συν τοις άλλοις και τον κήπο της Σχολής». Εξάλλου, τα θετικά αποτελέσματα της διεύθυνσης της Σχολής από τον Νεκτάριο διαβεβαιώνεται από τη μετέπειτα εξέλιξη των μαθητών της, πολλοί από τους οποίους κατέλαβαν υψηλά αξιώματα της ιερωσύνης και της κοινωνίας.

Η δράση του Αγίου δεν περιοριζόταν μόνο στη διοίκηση της Σχολής, αλλά και εκτός αυτής. Η πολιτεία του ανέθετε το έργο του κριτή σε διάφορα θέματα της παιδείας, η Ιερά Σύνοδος δεν έπαυε να τoν συγχαίρει κατά καιρούς για τις συνεχείς συγγραφικές ψυχωφελείς του εργασίες, ενώ πολλοί σύλλογοι εκπαιδευτικοί, φιλανθρωπικοί και κοινωνικοί τον προσκαλούσαν ή του ανέθεταν την προεδρία τους.

Δεκάξι χρόνια διετέλεσε διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής. Το 1908, για λόγους υγείας, παραιτείται και αποσύρεται στην Αίγινα, στη γυναικεία μονή της Αγίας Τριάδος, που ο ίδιος είχε ιδρύσει το 1904. Από τότε ο Άγιος έζησε ως αληθινός ασκητής. Ο ίδιος είχε πει: «Ο ασκητής είναι υπέρτερος του αρχιερέα». Καλούνταν να αποδείξει την ισχύ του λόγου του. Παρά την εκτέλεση των καθηκόντων του εφημερίου της Μονής και το πλούσιο συγγραφικό του έργο, ασχολούνταν ακόμη με χειρωνακτικές εργασίες και μάλιστα βαριάς μορφής.

Απλός στους τρόπους, όταν έρχονταν επισκέπτες στη Μονή και τον συναντούσαν έξω από αυτή να εργάζεται, ήταν πολύ δύσκολο να τον αναγνωρίσουν λόγω του φθαρμένου και απέριττου ράσου του. Με τον τρόπο της ζωής του και τη δυνατή προσωπικότητά του, κερδίζει το σεβασμό, το θαυμασμό και την αγάπη του κόσμου. Η φήμη του διαδίδεται παντού.

Στις 8 Νοεμβρίου του 1920, γαλήνιος και προσευχόμενος , έφυγε για τον ουρανό στο Αρεταίο Νοσοκομείο της Αθήνας, σε ένα δωμάτιο τρίτης θέσης για απόρους.

Πολλά ήταν τα θαύματα που έγιναν και γίνονται από τον Άγιο, τόσο κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του, όσο και μετά την κοίμησή του, έως σήμερα. Χαρακτηριστικό είναι εκείνο που έγινε τη ημέρα που άνοιξαν το φέρετρό του και είδαν μύρο να ρέει από το πρόσωπό του. Το λείψανό του έμεινε άφθαρτο επί 33 χρόνια, ενώ ο θάλαμος όπου κοιμήθηκε ο Άγιος στο Νοσοκομείο ευωδίαζε επί 6 μήνες.

Η επίσημη ανακήρυξη του ως Αγίου έγινε το 1961. Όμως για τους πιστούς αποτελεί φάρο ελπίδας και άντλησης δύναμης και πίστης για τον πνευματικό τους αγώνα από πολύ νωρίτερα, όταν ακόμα ζούσε στον κόσμο.

Θανάσης Χούπας
φοιτητής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Ε.Μ.Π.

Απολυτίκιο
«Σηλυβρίας τόν γόνον καί Αἰγίνης τόν ἒφορον, τόν ἐσχάτοις χρόνοις φανέντα, ἀρετής φίλον γνήσιον, Νεκτάριον τιμήσωμεν πιστοί, ὡς ἒνθεον θεράποντα Χριστοῦ• ἀναβλύζει γἀρ ἰάσεις παντοδαπάς, τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι• δόξα τῷ σέ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σέ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διά σοῦ, πᾶσιν ἰάματα».

(Πηγή : http://www.xfe.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=220)

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΝΑΣ

Ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς Πρότυπο Ιερέα Μιλάμε πολλές φορές στον καιρό μας για κρίση στους θεσμούς της κοινωνίας και ανάμεσα σ’ αυτούς περιλαμβάνουμε και την Εκκλησία ως διοίκηση. Σίγουρα το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο και σίγουρα δε σημαίνει ότι η Εκκλησία δεν διακονεί τον σκοπό της πάνω στη γη. Το παρήγορο και το ενισχυτικό είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι, και στον καιρό μας, που κατορθώνουν να ξεπεράσουν την κακομοιριά μας και να ποδηγετήσουν με το παράδειγμα τους το πλήρωμα της Εκκλησίας. Μια τέτοια μορφή ήταν ο άγιος Νικόλαος ο Πλανάς Η Εκκλησία τιμά την μνήμη του στις 2 Μαρτίου. Γεννήθηκε στη Νάξο το 1851 και κοιμήθηκε στην Αθήνα το 1932. Θα κάνουμε μια προσπάθεια να παρουσιάσουμε τον παπα-Νικόλα, τον απλοϊκό ποιμένα των απλοϊκών προβάτων, στις σχέσεις με τους ενορίτες του, όπως φαίνονται από το βιβλίο της μοναχής Μάρθας. Η σχέση που καλλιεργεί ο ιερέας με τους ενορίτες τους είναι το μέτρο με το οποίο μετρά κανείς την προσπάθεια που καταβάλλεται. Μέτρο δεν είναι το πολυπληθές, και συνήθως απαθές, εκκλησίασμα. Ο παπα-Νικόλας αδιαφορεί για το πλήθος κι ενδιαφέρεται για το πώς θα τους κάνει μετόχους της αγιαστικής χάριτος των μυστηρίων. Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για το βαθμό των κοινωνικών γνωριμιών των «παιδιών» του και για όλα τα προβλήματα τους «διανυκτέρευε σχεδόν, προσευχόμενος» κι ας είχε λειτουργήσει με το δικό του, μοναδικό τρόπο την προηγούμενη και θα λειτουργούσε και τη μέρα που θα ξημέρωνε (αναφέρεται ότι η λειτουργία παρ’ αυτώ διαρκούσε 9-10 ώρες…) Στη σχέση με τους ενορίτες κυριαρχούσε ο σεβασμός της ιδιαιτερότητας του προσώπου. Εκτός από την ξεχωριστή σε κάθε λειτουργία μνημόνευση όλων των ονομάτων βλέπουμε να μη συμπεριφέρεται ομοιόμορφα και κατά την εξομολόγηση, Ανάλογα με τις δυνάμεις και την πνευματική προκοπή του εξομολογούμενου καθόριζε τη νηστεία, Για τον κάθε ενορίτη του και πνευματικό παιδί του δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις στιγμές της θλίψεως «κατέβασε τον ουρανό στη γη, από την αδιάκοπη κι εγκάρδια προσευχή». Νιώθει τα ξεχωριστά ατομικά προβλήματα «άκουσε με προσοχή και συμπόνια, …είπε ότι θα προσευχηθεί». Και όταν κάνει παρατηρήσεις τις κάνει με πολύ ευγένεια, διακριτικότητα αλλά και αμεσότητα. Στους υποτακτικούς του προσπαθεί να δώσει τη σωστή ιεράρχηση των αξιών. Δεν τους πιέζει να συμμετάσχουν πουθενά, αλά όπου συμμετέχουν πρέπει να συμμετέχουν ολόψυχα. «Ήρθαμε να αγρυπνήσουμε, όχι να κοιμηθούμε…» είπε σε κάποιον που αποκοιμήθηκε κατά την ώρα της αγρυπνίας. Όταν πρόκειται να κάνει κάτι το καινούργιο, που θα έχει επίπτωση στους γύρω του, ρωτάει «τι λες να συνεχίσουμε και εμείς αυτό; (την προσευχή των Ακοίμητων)» και σέβεται την απάντηση της υποτακτικής του χωρίς να προσπαθήσει να επιβάλλει τη γνώμη του. Δε διστάζει να ζητήσει συγγνώμη από τους συνεργάτες του όταν καταλαβαίνει ότι η προσωπική του επιθυμία και διάθεση για συνέχιση του αγώνα και της προσευχής, τους κουράζει: «σας παιδεύω, παιδιά μου, να με συγχωρέσετε», «να με συγχωρέσεις… είμαι λιγάκι παράξενος!» Όλες του οι ενέργειες είχαν ως αποτέλεσμα το γαλήνεμα του εσωτερικού κόσμου όσων τον πλησίαζαν. «Αποφάσισαν να τον φέρουν (ένα δαιμονισμένο) στο μικρό και ήσυχο λιμανάκι, εκεί που κατέφευγαν όλες οι κυματοδαρμένες από τις φουρτούνες της ζωής ψυχούλες». Ακόμη και η κουβέντα που είπε σε κάποιον στεναχωρημένο αμαξά «δεν πειράζει παιδί μου, πηγαίνω με τα πόδια», αντανακλούν τη γαλήνη που έκρυβε μέσα του. Η γαλήνη αυτή έκανε τον άλλον να παραμερίζει οποιαδήποτε εμπόδια και καλλιεργούσε την ειρήνη στις μεταξύ τους σχέσεις. Ως καλός ποιμένας γνωρίζει καλά το ποίμνιο του και προσπαθεί να το γνωρίσει ακόμη καλύτερα. Όταν μια φορά είχε μείνει από πρόσφορο και δεν θα μπορούσε να τελέσει τη Θεία Λειτουργία έστειλε να ζητήσουν από τις γυναίκες «που ήξερε πως πάντα είχαν πρόσφορο». Ανακαλύπτει ένα κρυμμένο λεπρό και τον εντάσσει στα πλαίσια των ασχολιών του. Προσπαθεί να νιώσει την ουσία των προβλημάτων και μετά να προσφέρει τη βοήθεια του. Αυτό του δίνει την άνεση να έχει ξεκάθαρη στάση απέναντι τους και να μην τους κάνει να πικραίνονται ποτέ γιατί έβλεπαν ότι ο παπα-Νικόλας δεν έβλεπε τον άνθρωπο μόνο ως ψυχή αλλά και ως σώμα και κατά πρώτον λόγο έπρεπε να καλυφθούν οι σωματικές ανάγκες και μετά να προσεγγιστεί ο πιστός και από την «πνευματική» σκοπιά. «Προσφέρθηκε να βάλει την περιουσία του ενέχυρο, για να σωθεί ο πλησίον του», «ένα γεροντάκι τον επισκεπτόταν δις της εβδομάδας και τον συντηρεί σχεδόν (ο παπα-Νικόλας)» -βλέπουμε ότι δεν αφήνει στο φιλόπτωχο την υλική συμπαράσταση- «πήρε τον φάκελο κλειστό με σεβαστό ποσόν…, τον έδωσε αμέσων κλειστό σε μια πτωχή, είχε κόψει μισθό σε έντεκα οικογένειες χήρων και ορφανών. …Χρόνια διατηρεί το επίδομα…», «περνούσε πολύ χρήμα από τα χέρια του, αλλ’ αμέσως το διοχέτευε στην ελεημοσύνη», προσεύχεται για να βρει κάποιος οικογενειάρχης δουλειά, προσεύχεται για ν’ απαλλαγεί από τους στομαχικούς πόνους μια ενορίτισσα του, και ακόμη, και μετά το θάνατο του, προσωπικά του αντικείμενα ή και μια ευχή στ’ όνομα του έδιναν λύση σε επείγοντα σωματικά προβλήματα. Οι πράξεις του αυτές είχαν καλλιεργήσει ένα σεβασμό του ποιμνίου του, που τον συνόδευε σε κάθε του βήμα. Τον υποδέχονταν με χαρά και προσπαθούσαν να έρθουν σε επαφή μαζί του, να πάρουν την ευλογία του- ακόμη και οι οδηγοί θα είχαν εκείνη τη μέρα περισσότερα κέρδη! Δεν ενδιαφέρονταν για την πτωχική εξωτερική του εμφάνιση, ούτε και για το ότι ήταν κατά κόσμο αμόρφωτος. Όμως και ο παπα Νικόλας καταλάβαινε την αγάπη τους, δεν τη εκμεταλλεύονταν και δεν αδιαφορούσε όταν κάποιο «παιδί του» ετοίμαζε κάτι γι’ αυτόν. Πρόθυμα ο παπα-Νικόλας συγχωρεί τις πράξεις των άλλων που τον έχουν ως στόχο. Συγχωρεί τον νεωκόρο που τον μούντζωνε, συγχωρεί αυτούς που θέλουν να τον εμπαίξουν. Αυτό, όμως, που δεν συγχωρεί είναι η ασυγχωρησία: Θεωρούσε ένοχο έναν κληρικό που είχε αφορίσει μια κυρία και πέθαναν και οι δύο ασυγχώρητοι. Κυριότερο μέσο αγωγής είχε το παράδειγμα και την έμπρακτη νουθεσία. Εξηγεί σε μια «κόρη του» γιατί να μην θυμώνει και λέει: «και ‘γω δεν ξέρω να μιλήσω; ξέρω, αλλά σκέφτομαι το αποτέλεσμα και έτσι σιωπώ». Πηγαίνει νωρίς σ’ ένα σπίτι για να μπορέσει να λειτουργήσει την επόμενη, δίνοντας την αφορμή στο σπιτικό εκείνο να συλλειτουργηθεί μαζί του. Ελέγχει με πολύ όμορφο τρόπο τη συμπεριφορά των άλλων και του κάνει να καταλάβουν το βαθύτερο αίτιο των σφαλμάτων τους, «έβαλε κανόνα» σε ένα αστεφάνωτο ζευγάρι μόνο όταν τους καλλιέργησε πνευματικά, και εξηγεί με πολύ αγάπη σε μια γυναίκα που ζούσε παράνομα για ποιο λόγο δεν μπορεί να αποδεχθεί το πρόσφορο της. Έτσι η γυναίκα καταλαβαίνει ότι δόγμα και ήθος είναι ένα και το αυτό. Ακόμη κι όταν βλέπει ότι η αγάπη του δεν βρίσκει ανταπόκριση και η καλημέρα του δεν απαντάται, αυτός συνεχίζει ακάθεκτος την προσπάθεια του για να δείξει ότι η αγάπη καταργεί όλα τα σύνορα: «δεν είχε εχθρό κανένα». Φυσικά, προτιμά να προλάβει μια κατάσταση παρά να τη νουθετήσει εξ υστέρων: ενίσχυε τις νεαρές χήρες «διότι η φτώχεια εξωθεί προς την διαφθορά». Το ενδιαφέρον του ήταν στραμμένο προς τον συνάνθρωπο αδιαφορώντας για την πολιτική του τοποθέτηση. Χαρακτηριστικό είναι ότι όταν τον ρώτησαν κάτι για τα πολιτικά, αυτός απάντησε: «Ποιος κυβερνάει τώρα;» Ποτέ, επίσης, για κάποιο αίτημα του δεν έκρουσε την πόρτα ισχυρών- ούτε ενδιαφερόταν τι θέση κατείχε ο εξομολογούμενο. Ο παπα Νικόλας έκρουε συνεχώς την πόρτα του Θεού. Προσπαθεί να παρηγορήσει για πράγματα που νιώθει ότι στενοχωρούν τους άλλους αλλά δεν τους βλάπτουν πνευματικά: «δεν πειράζει παιδί μου» είπε σ’ έναν αμαξά όταν αφήνιασαν τα’ άλογα του, «μη στεναχωριέσαι» είπε στην ψάλτρια του όταν περπατούσαν στο σκοτάδι, και ο ίδιος δεν στεναχωρούνταν ακόμα και με πράξη που δικαιολογημένα θα έκαναν άλλους να αγανακτήσουν, αλλά διδάσκει την υπομονή και την αγάπη με καλοσύνη και απάθεια. Κάναμε μια μικρή προσπάθεια να δούμε μια πλευρά της ζωής μιας από τις νεώτερες μορφές αγίων κληρικών. Όμως η προσωπικότητα του παπα-Νικόλα δεν μπορεί να κλειστεί σε μερικές γραμμές. Μπορεί να μετρηθεί μόνο με το πόσες ψυχές παρασυρμένες από τη ζωή του θα μπορέσουν να φτάσουν πιο κοντά στη Βασιλεία των Ουρανών. Την ευχή του να 'χουμε! Θεόδωρος Εκκλησίαρχος, Θεολόγος

(Πηγή : http://www.xfe.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=282)

ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ

Ο Άγιος Εφραίμ γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 14 Σεπτεμβρίου του 1384μ.Χ. Ήταν ένα από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας Μόρφη. Οι γονείς του όταν βάπτισαν τον Άγιο του έδωσαν το όνομα Κωνσταντίνος. Σε μικρή ηλικία ο Άγιος Εφραίμ ορφάνεψε από πατέρα. Από εκείνη την στιγμή η μητέρα του ανέλαβε εξ ολοκλήρου την φροντίδα της οικογένειας. Στην φροντίδα αυτή συμπεριέλαβε και την χριστιανική αγωγή των παιδιών της. Ο Άγιος από μικρός έδειξε ιδιαίτερη αγάπη για τον Θεό και την Χριστιανική πίστη.

Όταν ο Άγιος Εφραίμ ήταν δεκατεσσάρων ετών, στην περιοχή των Τρικάλων γινόταν από τους Τούρκους, υπό τις διαταγές του Σουλτάνου Βαγιαζίτ του 1ου, επιχειρήσεις παιδομαζώματος. Το παιδομάζωμα ήταν το πρώτο στάδιο της δημιουργίας των Γενίτσαρων. Μάζευαν οι Τούρκοι μικρά Ελληνόπουλα, τα έστελναν στην Τουρκία όπου σε ειδικά στρατόπεδα τα μεγάλωναν γεμίζοντας την καρδιά τους αγάπη για τον Αλλάχ και μίσος για τον Χριστό και την Ελλάδα. Αυτά τα Ελληνόπουλα γίνονταν οι φοβεροί Γενίτσαροι, που όπως λένε πολλές μαρτυρίες ήταν σκληρότεροι και από τους ίδιους τους Τούρκους.

Φοβούμενη η μητέρα του Αγίου ότι θα τον πάρουν και αυτόν οι Τούρκοι, τον συμβούλεψε να φύγει από το πατρικό του σπίτι και να κατευθυνθεί σε περιοχές της Ελλάδας που δεν ήταν ακόμα κάτω από τον Τουρκικό ζυγό. Όταν έφτανε σε μια τέτοια περιοχή, τον ορμήνεψε, να βρει ένα μοναστήρι και να εισαχθεί εκεί ως δόκιμος μοναχός, μιας και η μοναστική ζωή ήταν κάτι που επιθυμούσε και ο ίδιος. Τις συμβουλές αυτές ακολούθησε ο Άγιος Εφραίμ και μετά από πολλούς κόπους έφτασε στο όρος Αμώμων της Αττικής. Είναι το όρος που, στις μέρες μας, στους πρόποδες του είναι χτισμένη η Νέα Μάκρη. Στο όρος είχαν μαζευτεί χριστιανοί ασκητές, και από αυτούς ονομάστηκε όρος Αμώμων, δηλαδή όρος των Καθαρών. Εκεί υπήρχε και το ανδρικό μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Σε αυτό το μοναστήρι κατάφυγε ο Άγιος Εφραίμ και έμεινε έως την ηλικία των 18 ετών ως δόκιμος μοναχός της μονής.

Στην ηλικία των δεκαοκτώ χρίστηκε μοναχός και έλαβε το όνομα Εφραίμ (όπως έχουμε αναφέρει μέχρι τότε ονομαζόταν Κωνσταντίνος). Μετά δε από λίγα χρόνια χειροτονήθηκε Ιερέας. Στο μοναστήρι περνούσε πολύ λίγο χρόνο. Συνήθως ήταν απομονωμένος σε μια σπηλιά στην περιοχή όπου και ασκήτευε.

Τα χρόνια περνούσαν και η Οθωμανική αυτοκρατορία είχε υποδουλώσει σχεδόν όλη την Ελλάδα. Στην περιοχή της Αττικής δρούσαν Τουρκικά στρατεύματα υπό τις διαταγές του Εβρενόμπεη. Μέρος αυτών των στρατευμάτων, το 1424, αναπτύχθηκε στην περιοχή του όρους Αμώμων και άρχισε να καταστρέφει, να λεηλατεί και να δολοφονεί, κάνοντας πράξη την συνήθη τακτική των Τουρκικών στρατευμάτων τον καιρό εκείνο. Έτσι έφτασαν και στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και απαίτησαν να τους παραδοθούν οι θησαυροί του μοναστηριού. Το μοναστήρι όμως ήταν φτωχό και το μόνο που κατάφεραν να πάρουν οι Τούρκοι από εκεί ήταν οι ζωές όλων των μοναχών που σφαγιάστηκαν στην αυλή του μοναστηριού.

Ο Άγιος την ημέρα εκείνη δεν ήταν στο μοναστήρι. Όταν το επισκέφθηκε την επόμενη, βρήκε τα πτώματα των μοναχών στην αυλή και το μοναστήρι κατεστραμμένο. Αφού φρόντισε για την ταφή των μοναχών, αποσύρθηκε μόνιμα πλέον στην σπηλιά που ασκήτευε. Στο μοναστήρι κατέβαινε μόνο στις μεγάλες εορτές για να λειτουργήσει στην εκκλησία του. Σε μια τέτοια εορτή, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1425 (ημέρα μνήμης της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού), ξαναεπισκέφθηκαν οι Τούρκοι την μονή. Συνέλαβαν τον Άγιο και άρχισαν να τον υποβάλουν σε φρικτά βασανιστήρια προσδοκώντας να τους αποκαλύψει τυχών μυστικές κρύπτες με θησαυρούς που δεν είχαν καταφέρει να ανακαλύψουν. Οκτώ ολόκληρους μήνες ο Άγιος υπέμενε τα φρικτά βασανιστήρια των Τούρκων έως τις 5 Μαΐου του 1426 κρεμασμένος ανάποδα καρφωμένος με καρφιά στον κορμό μιας μουριάς, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, σε ηλικία 42 ετών.

Στις μέρες μας στο μοναστήρι αυτό μένουν και υπηρετούν μοναχές. Το λείψανο του Αγίου Εφραίμ φυλάσσεται εκεί και καθημερινά εκατοντάδες πιστών το επισκέπτονται ζητώντας από τον Άγιο την ευλογία και την βοήθεια του. Ο Άγιος με την χάρη του Θεού έχει κάνει χιλιάδες θαύματα. Στον περίβολο της μονής, και προστατευμένη από κτίσμα που χτίστηκε γύρω της, υπάρχει η μουριά πάνω στην οποία ο Άγιος Εφραίμ άφησε την τελευταία του πνοή. Η ηρεμία που επικρατεί στον χώρο είναι κάτι που δεν περιγράφεται με λέξεις. Θα την νιώσετε κι εσείς όταν με την βοήθεια του Χριστού επισκεφθείτε τον Άγιο Εφραίμ στην μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στην Νέα Μάκρη Αττικής.

Η εκκλησία μας έχει αφιερώσει στην μνήμη του Αγίου Εφραίμ δύο ημέρες του έτους. Την 5η Μαΐου όπου τιμούμε το μαρτυρικό θάνατο του Αγίου και την 3η Ιανουαρίου όπου τιμούμε την ανεύρεση των ιερών λειψάνων του. Τα ιερά λείψανα του Αγίου Εφραίμ βρέθηκαν με Θεία Παρέμβαση το 1950, 524 ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατο του.

Του Αγίου Εφραίμ (Νέας Μάκρης)

Ηχος α΄. Της ερήμου πολίτης.
Εν όρει των Αμώμων ώσπερ ήλιος έλαμψας, και μαρτυρικώς, θεοφόρε, προς θεόν εξεδήμησας, βαρβάρων υποστας επιδρομάς, Εφραίμ Μεγαλομάρτυς του Χριστού, δια τούτο αναβλύζεις χάριν αεί, τοις ευλαβώς βοώσι σοι, δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα.

Μεγαλυνάριον
Βίω διαλάμπων ασκητικώ, εν όρει Αμώμων, ηγωνίσω μαρτυρικώς, και θαυμάτων χάριν, θέοθεν εκομίσω, Εφραίμ Οσιομάρτυς, Αγγέλων σύσκηνε.

(Πηγή : http://clubs.pathfinder.gr/pavmaria/745887)

Καλώς ορίσατε!

Από αυτό το ιστολόγιο, θα συζητούμε κάθε θέμα που μας απασχολεί στα πλαίσια της "Ορθόδοξης Αναζήτησής" μας, της συνεχούς αναζήτησης για την Αλήθεια και τον προσωπικό αγώνα του καθενός από εμάς στην πορεία προς το Φως του κόσμου. Τον Ιησού Χριστό.

Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, δηλώνω εξαρχής ότι είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος και δεν έχω καμμία σχέση με αιρέσεις, παρασυναγωγές, σχισματικούς και άλλες ομολογίες, παραθρησκείες και παραθρησκευτικές και άλλες ύποπτες οργανώσεις. Δε δηλώνω αυθεντία, δε διαδίδω δικές μου διδασκαλίες και θεωρίες. Είμαι ένας απλός Χριστιανός που αναζητά την Αλήθεια μέσα στην Μητέρα Ορθόδοξη Εκκλησία, την μόνη Εκκλησία Του Χριστού, την Μια Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Θα χαρώ πολύ να επικοινωνούμε και να συζητούμε (εννοείται επωνύμως, κόσμια και ευγενικά με σεβασμό και προσοχή. Κάθε τι αντίθετο απλώς θα διαγράφεται) είτε εδώ, είτε στο e-mail μου  michaildimitroulakis@yahoo.co.uk  με την ίδια διεύθυνση στο facebook και στο twitter.

Επίσης μέσω της διαδικτυακής ζωντανής ραδιοφωνικής εκπομπής στη διεύθυνση

http://www.ustream.tv/channel/orthodox-radio

Με εκτίμηση

Μ.Δ