Αυτό είναι το μεγαλύτερο σε έκταση άρθρο που έχω γράψει μέχρι τώρα, ζητώ την υπομονή σας… Αν βαρεθείτε και εγκαταλείψετε την ανάγνωση θα φταίω μόνο εγώ. Σε αυτήν την περίπτωση (αλλά και σε κάθε άλλη), περιμένω τις παρατηρήσεις σας στο michaildimitroulakis@yahoo.co.uk Ευχαριστώ!
Πολλές φορές στη ζωή του ο άνθρωπος αντιμετωπίζει καταστάσεις που μοιάζουν να ξεπερνούν τις δυνατότητες και τις αντοχές του. Η ασθένεια, οι κακουχίες, οι βίαιες ανατροπές ακόμη και ο θάνατος φέρνουν τον άνθρωπο στα όριά του. Σε τέτοιες στιγμές τα γόνατα λυγίζουν, το κουράγιο χάνεται, η θέληση κάμπτεται, το μυαλό σταματά. Σε γνώριμα σκηνικά, νοσοκομεία, δικαστήρια, φυλακές, αλλά και στο δρόμο και μέσα στα σπίτια μας, εμείς οι ίδιοι, συγγενείς, γνωστοί μας αλλά και άγνωστοι έχουμε ζήσει ή έχουμε δει άλλους να ζουν τη δική τους προσωπική μεγάλη ή μικρή τραγωδία. Όταν η λογική αποδεικνύει ότι κάθε τι που μπορούσε να γίνει έγινε και ότι δεν υπάρχουν περιθώρια δράσης ή βελτίωσης, τότε ο άνθρωπος βυθίζεται ως είναι φυσιολογικό στην απόγνωση και στην απελπισία. Είναι απολύτως φυσιολογικό. Όταν ο γιατρός, ο δικηγόρος, ο ειδικός επιστήμων, σηκώνει τα χέρια ψηλά, τότε ο άνθρωπος αντιδρά με τρόμο, με άρνηση καμμιά φορά και με οργή. Η άρνηση ως φυσική αντίδραση του ψυχισμού μας και η οργή ως μέρος του ενστίκτου της επιβίωσης. Αφού καταθέσουν τα όπλα το λογικό και το θυμικό, τότε έρχεται η σειρά του συναισθηματικού. Τότε ο άνθρωπος στρέφεται στο υπερβατικό, στο υπερφυσικό, στο θείο.
Ακόμη και ο πλέον άθεος (προσέξτε όχι άθρησκος, διότι ο τελευταίος δεν είναι απαραίτητα και άθεος) στρέφεται στο θείο. Μπορεί να στραφεί με οργή και αγανάκτηση. «Γιατί σε μένα; Γιατί έτσι; Γιατί τώρα;» Πολλοί είναι αυτοί που βιάζονται να κατακρίνουν και να αναθεματίσουν τέτοιες συμπεριφορές. Προφανώς μέχρι στιγμής δε βρέθηκαν σε αυτή την θέση και «έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέγονται»! (Αγαπημένη μου παροιμία!)
Κάθε αντίδραση είναι φυσιολογική αφού ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστή οντότητα με ξεχωριστή ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση. Στην πλειοψηφία των ανθρώπων η ύστατη ελπίδα τους κρεμιέται σε αυτό που λέμε «θαύμα». Τι είναι το θαύμα όμως; Γενικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η σχεδόν παράλογη παραβίαση των φυσικών συνθηκών και νόμων. Κάτι το υπερφυσικό. Η επέμβαση του «από μηχανής θεού» που έλεγαν και η αρχαίοι μας πρόγονοι. Στην κορύφωση της πλοκής της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας γινόταν (όχι πάντα και κρατήστε το αυτό) η επέμβαση ενός θεού (συχνότερα του Φοίβου Απόλλωνος και της Αθηνάς Παλλάδος) προς αποκατάσταση της δικαιοσύνης και σωτηρίας του ήρωα ο οποίος βρισκόταν σε απελπιστικό σημείο διωκόμενος από ανώτερες δυνάμεις και πρόσωπα. Η Αθηνά στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις» σώζει τα αδέλφια Ιφιγένεια και Ορέστη από το βάρβαρο βασιλιά και αντίστοιχα τον Ορέστη ο Απόλλων και η Αθηνά στις «Ευμενίδες». Ο από μηχανής θεός επεμβαίνει προς αποκατάσταση του δικαίου, γι αυτό ίσως δεν σώζει τον Οιδίποδα ή τον Αγαμέμνονα.
Είναι διαφορετική η αντίληψη του θαύματος και της θεϊκής επέμβασης στον αρχαίο ελληνικό κόσμο και στην ιουδαιο-χριστιανική παράδοση.
Στην Αγία Γραφή έχουμε πάμπολλες επεμβάσεις Του Θεού στην Ιστορία και στα γεγονότα. Άλλες από δική Του πρωτοβουλία και άλλες έπειτα από την παράκληση των ανθρώπων.
Όταν εμείς σήμερα λέμε «θαύμα», συνδυάζοντας την αρχαιοελληνική κληρονομιά μας, αλλά κυρίως έχοντας κατά νου την χριστιανική μας ταυτότητα, εννοούμε την επέμβαση Του Θεού όχι πάντα προς αποκατάσταση του δικαίου αλλά κυρίως προς προσωπική σωτηρία από τις ασθένειες, τις κακουχίες, το θάνατο. Υπάρχουν βεβαίως και οι περιπτώσεις θαύματος προς απόδειξη της αγιότητας προσώπων ή αποκατάστασης της ορθής πίστης.
Καλά όλα αυτά θα μου πείτε, αλλά τι σχέση έχουν με την καθημερινότητά μας; Όλα κομμάτια του πολιτισμού και της συλλογικής σκέψης μας είναι.
Κάθε μέρα εκατομμύρια άνθρωποι δοκιμάζονται από την φτώχεια, την ανεργία, την αδικία και πολύ περισσότερο από την ασθένεια. Εκεί ο νους μικραίνει και τα βουρκωμένα μάτια ψάχνουν να βρουν παρηγοριά και σωτηρία Στο Θεό και στους μεσίτες Του: την Παναγία μας και τους Αγίους Του. Χρόνιες και ανίατες παθήσεις (σωματικές και ψυχικές), αναπηρίες, τραυματισμοί, βαριές εξαρτήσεις (και αυτές ως ασθένεια πρέπει να αντιμετωπίζονται) δοκιμάζουν μέχρι καταστροφής τον πάσχοντα, τον σύντροφό του, την οικογένεια και τους οικείους του. Σχέσεις καταστρέφονται, νοικοκυριά διαλύονται, ψυχισμοί συνταράσσονται, ζωές στιγματίζονται.
Η αίσθηση της ανημπόριας, της εγκατάλειψης, της απομόνωσης, το κοινωνικό στίγμα και η απόγνωση τσαλακώνουν και τον πιο δυνατό χαρακτήρα.
Άνθρωποι που μέχρι τότε ήταν «τέρατα λογικής», που ζούσαν τη «ζωούλα τους» που ενδεχομένως δεν πατούσαν το πόδι τους στην εκκλησία (οποιασδήποτε θρησκείας) παρά μόνο σε γάμους και βαφτίσια, ξαφνικά γίνονται εναγώνιοι και μανιώδεις σχεδόν προσκυνητές και συλλέκτες εικόνων, αγιασμών, φυλαχτών. Δεν αφήνουν ιερό για ιερό τόπο (άραγε υπάρχει τόπος πιο ιερός από κάποιον άλλο αφού ο Θεός είναι Πνεύμα –όπως είπε και ο Χριστός στην Σαμαρείτιδα- και δεν κατοικεί σε ανθρώπινα κτίσματα αλλά είναι «Πανταχού παρών και τα πάντα Πληρών»;), θρησκευτικές εκδρομές και προσκυνήματα. Το έχω ξαναπεί και θα το λέω πάντα: Δεν είναι κακό κάτι τέτοιο. Προς Θεού! Όμως πόσο μπορεί να ωφελήσει τον άνθρωπο μια μονοδιάστατη εξωτερική συμπεριφορά, μια σχεδόν ειδωλολατρική τυπολατρία, μια απαίτηση και προσδοκία μαγικών αποτελεσμάτων με φιλοσοφία fast food;;;
Εδώ μπαίνει και το θέμα «τάμα» στο οποίο θα αναφερθώ παρακάτω.
Και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Η απελπισία οδηγεί σε ψυχωτικές συμπεριφορές. Αυτό το φυλαχτό θα με κάνει καλά, εκεί γίνονται θαύματα ειδικά για τη δική μου ασθένεια, ο τάδε Αγιος έχει ειδικότητα σε αυτό (!!!) η τάδε καλόγρια ή καλόγερος μου είπε αυτό, η τάδε φωτισμένη κυρία (προσοχή κυκλοφορούν πολλές και μόνο σχέση με Τον Χριστό και την Παναγία δεν έχουν!) και…και…και… Ώσπου πολλοί δύστυχοι καταλήγουν ακόμη και σε απατεώνες «μέντιουμ» κτλ…
Ας πάρουμε μια ανάσα…
Ο Θεός έπλασε τον κόσμο τέλειο. Η φθορά της φύσης ήταν αποτέλεσμα της δικής μας απομάκρυνσης. Έτσι μέσα στη ζωή είναι εδώ και εκατομμύρια χρόνια και η ασθένεια και ο θάνατος, μέχρι να εξαφανιστούν εντελώς όταν ο Χριστός έλθει πάλι και τα καταργήσει δίνοντάς μας Αιώνια Ζωή. Μέχρι τότε όμως υπάρχουν, είναι εδώ και τα αντιμετωπίζουμε.
Τι είναι λοιπόν τελικά το θαύμα; Είναι η επέμβαση Του Θεού (με ή χωρίς δική μας παράκληση) όταν και αν το θελήσει Εκείνος. Πηγή του θαύματος είναι μόνο ο Θεός. Επειδή όμως η Παναγία μας και οι Αγιοί μας μας αγαπούν, μας νοιάζονται, γίνονται θερμοί μεσίτες προς Τον Θεό και Τον παρακαλούν να μας ελεήσει. Το θαύμα είναι παραβίαση κάθε φυσικού νόμου (αυτής της φθαρτής φύσης στην οποία ζούμε τώρα και όχι της Δημιουργίας) προς σωτηρία από ασθένεια, θάνατο κτλ. Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, κατά την επίγεια ζωή και Διδασκαλία Του έκανε πολλά θαύματα, εκ των οποίων μερικά μόνο γνωρίζουμε από την Καινή Διαθήκη. Θεράπευσε λεπρούς, ανάπηρους, δαιμονισμένους, μέχρι και νεκρούς ανέστησε. Γιατί; Για να μας εντυπωσιάσει; Για να μας κάνει να πιστέψουμε; Για να τον φοβηθούμε μήπως; Πιστεύετε πως αν ήθελε να κάνει κάτι τέτοιο ως Θεάνθρωπος, ως το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, ως Θεός Αληθινός εκ Θεού Αληθινού, είχε ανάγκη κάτι τέτοιο;
Αν ήθελε άνοιγε τους Ουρανούς κατέβαινε με όλη Του την Δόξα με τις στρατιές των Αγγέλων και όλη η ανθρωπότητα έπεφτε έντρομη καταγής! Αυτό ήθελε; Μάλλον όχι.. Ένα από τα πολυτιμότερα δώρα Του Θεού στον άνθρωπο είναι η ελευθερία και κάτι τέτοιο θα την παραβίαζε κατάφορα!
Γι’ αυτό ήρθε στον κόσμο ως ταπεινός διδάσκαλος, γεννήθηκε από μία γυναίκα, περπάτησε ανάμεσά μας, έφαγε, ήπιε, κοιμήθηκε, έκλαψε και στο τέλος πέθανε πραγματικά ως άνθρωπος και αναστήθηκε ως Θεός!
Τότε; Γιατί έκανε τα θαύματα; Για να δείξει ότι στην Βασιλεία των Ουρανών (δηλαδή στην Αιώνια Ζωή της άφθαρτης Δημιουργίας Του όπως ήταν πριν την Πτώση και ακόμη περισσότερο όπως θα είναι μετά τη Δευτέρα Παρουσία, την Ανάσταση των νεκρών και την Κρίση) δεν θα υπάρχει ούτε ασθένεια, ούτε αναπηρία, ούτε ακόμη και ο ίδιος ο θάνατος, τον οποίο και νίκησε με την Ανάστασή Του! Δεν θα υπάρχουν ούτε λεπροί, ούτε ανάπηροι, ούτε δαιμονισμένοι, ούτε ακόμη και νεκροί. Γι αυτό και όταν τον πήγαν στη νεκρή κόρη του Ιάειρου τους είπε «μην κλαίτε, δεν πέθανε κοιμάται». Τον ειρωνεύτηκαν, όπως και σήμερα ο κόσμος ειρωνεύεται την Πίστη, όμως μόλις της είπε το υπέροχο «Μικρό κοριτσάκι, σήκω!» (από τα πιο συγκινητικά λόγια της Αγίας Γραφής) εκείνο άνοιξε τα ματάκια του σαν να ξυπνούσε από ύπνο βαθύ και αντίκρισε το γεμάτο Αγάπη Πρόσωπο Του Σωτήρα!
Δεν ήταν πάντα η αποδοχή η αντίδραση Του στα αιτήματα θαυμάτων. Στους πονεμένους και αγνούς ανθρώπους απαντούσε με την Αγάπη Του, στους άπιστους όμως και πονηρούς, που ζητούσαν το θαύμα όχι σαν σωτηρία και λύτρωση αλλά σαν μαγική απόδειξη της δύναμης ενός ταχυδακτυλουργού, απάντησε αποκαλώντας τους άπιστη γενεά. Ήταν εκείνοι που λειτουργούν στην Ιστορία σαν αφιονισμένος θρησκόληπτος όχλος, στην ουσία άπιστοι και άθεοι, που σαν ρομπότ ακολουθούν τον κάθε επιτήδειο «θαυματοποιό», αρεσκόμενοι στην επίδειξη δύναμης και θεϊκότητας και όχι στην Αληθινή Αγάπη και Θυσία. Αυτοί που αγαπούν και ακολουθούν με αντάλλαγμα και γνώμονα το προσωπικό συμφέρον. Τέτοιοι πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν σε όλους τους τόπους και χρόνους και χώρους δυστυχώς…
Ο Χριστός λοιπόν έκανε το θαύμα. Πριν το κάνει ρωτούσε τον πάσχοντα ή τον οικείο του «Πιστεύεις;» ή του έλεγε «Μη φοβάσαι, μόνο πίστευε!».Τι σημαίνει εδώ η λέξη Πίστη; Τυφλή και άνευ όρων υποταγή;
Πίστη σημαίνει πάνω από όλα με ελεύθερη επιλογή ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.
Εμπιστοσύνη στην Αγάπη Του Θεού. Στην Θέληση Του να μας κάνει καλό και μόνο καλό, ακόμη κι όταν το φτωχό μας μυαλό εκλαμβάνει κάτι τέτοιο ως κακό. Στο τέλος διαψευδόμαστε προς ώφελός μας. Είναι ο παράγοντας ανθρώπινη συνεργασία στο θαύμα. Χωρίς αυτή, χωρίς δηλαδή την Πίστη θαύμα δε νοείται. Η ανθρώπινη αυτή συνεργασία είναι προϋπόθεση της ελευθερίας μας, που ο Θεός δεν παραβιάζει ποτέ. Ακόμη και μετά την τέλεση του θαύματος η συμβουλή Του Χριστού είναι «Πήγαινε και μην αμαρτάνεις πια.» Όχι με την έννοια της αναμαρτησίας βεβαίως. Αναμάρτητος μόνο ο Χριστός και πέρα και πάνω από την αμαρτία η Υπεραγία Θεοτόκος. Με την έννοια όμως του αγώνα. Του αγωνίζομαι κατά της αμαρτίας με το να την αποφεύγω αλλά ακόμη και αν πέσω να ξανασηκωθώ. Να μετανιώσω και ξανά αγώνας. Αυτός είναι ο Αγιος, ο αγωνιστής, ο μετανοών. Όχι ο αναμάρτητος. Αλοίμονο. Αν ήταν έτσι δεν θα σωζόταν κανείς! Η μετάνοια, η ταπείνωση και ο αγώνας και πάνω από όλα η Αγάπη φέρνουν την αγιότητα. Μόνο ο εγωϊσμός καταστρέφει. Άλλωστε κάποιος είχε πει ότι το να συγχωρείς είναι θεϊκό, το να σφάλλεις ανθρώπινο και μόνο το να εμμένεις (αμετανοησία) είναι δαιμονικό. Και εδώ πάλι έρχεται ο παράγοντας ανθρώπινη συνεργασία, πάντα ταυτισμένη με το δικαίωμα της επιλογής, της ελευθερίας.
Το Θαύμα λοιπόν είναι μια παθητική στάση; Είναι κάτι που εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από Το Θεό αλλά έχει και ανθρώπινες παραμέτρους. Να τολμήσω να πω κάτι που έχει και στοιχεία συλλογικά καμιά φορά. Αν εξαιρέσουμε τις πολλές περιπτώσεις που γίνεται μόνο και μόνο επειδή το αποφάσισε ο Θεός χωρίς ανθρώπινη αίτηση, τις περισσότερες φορές είναι κάτι σαν συνέργια Αγάπης (και πάλι συγχωρείστε μου την έκφραση). Ο άνθρωπος γεμάτος Πίστη, λιωμένος από την Αγάπη για Τον Θεό ή και για τον συνάνθρωπό του για τον οποίο ενδεχομένως ζητεί το θαύμα, ταπεινώνεται, προσεύχεται αποτείνει τις ελπίδες του Στο Θεό, στην Παναγία, στους Αγίους και εκείνοι με τη σειρά τους μεσιτεύουν σε Εκείνον από Αγάπη για τον άνθρωπο και ζητούν από Τον Παντοκράτορα να κάνει το θαύμα.
Είναι μια διαδικασία -που παράλληλα με την προσευχή και την Πίστη – εμπιστοσύνη και παράδοση στο Θείο Ελεος- δεν αποκλείει και άλλες Δωρεές Του Θεού. Ο Θεός μας έδωσε πλούσια πολλά χαρίσματα : την ελευθερία, τις ψυχικές, νοητικές και σωματικές δυνάμεις, την Θέληση και τις γνώσεις! Ναι, καλά διαβάσατε. Μας έδωσε όπλα για να πολεμήσουμε! Ελεύθεροι να αποφασίσουμε, δυνάμεις που να επιστρατεύσουμε σε αυτόν τον αγώνα και πολύ σημαντική τη δύναμη της θέλησης που κάνει πολλά! Λίγο είναι αυτό; Πόσα και πόσα δεν έχουν καταφέρει άνθρωποι που βρέθηκαν σε τρομερές δοκιμασίες με τη δύναμη της θέλησης; Ανάπηροι ξεπέρασαν αναπηρίες, «καταδικασμένοι σε θάνατο» από τους γιατρούς και «ξεγραμμένοι» από τον περίγυρό τους, πολέμησαν και νίκησαν διαψεύδοντας κάθε προσδοκία και κάθε επιστημονική και μη εκτίμηση! Αυτό δεν είναι δωρεά και όπλο που μας έδωσε ο Θεός; Αυτό δεν είναι θαύμα; Ακόμη και η ιατρική και οι άλλες επιστήμες (που θα μου πείτε επινοήθηκαν και εξελίχτηκαν από τον ανθρώπινο νου και σωστά λέτε θα σας πω!) δεν είναι αποτέλεσμα της λογικής, της διάνοιας, του ανθρώπινου πνεύματος που ξεχωριστά από όλα τα άλλα δημιουργήματά Του, έδωσε απλόχερα σε εμάς ο Θεός;
Πίστη λοιπόν, εμπιστοσύνη και προσωπικός αγώνας ενεργός με κάθε μέσο σωματικό, πνευματικό, νοητικό, υλικοτεχνικό και επιστημονικό για την επίτευξη του θαύματος!
Και ερχόμαστε τώρα στην περίπτωση που το θαύμα δε γίνεται. Ή τουλάχιστον δεν αντιλαμβανόμαστε εμείς κάτι τέτοιο. «Εδώ σ’ έχω κύριε εξυπνάκια!» θα μου πείτε. «Καλό το κατηχητικό και το κήρυγμα αλλά δεν μας τα λες καλά! Ωραία «ανέβηκες στον άμβωνα» και μας έβγαλες το λογίδριό σου, αλλά εδώ έχουμε περιπτώσεις που δεν έχουν καλή κατάληξη. Και δεν σου μιλούμε για ανθρώπους που δε ζήτησαν το θαύμα, ή για ανθρώπους που δεν πάλεψαν δεν αγωνίστηκαν! Δεν αναφερόμαστε σε περιστατικά που απελπισμένοι κλείστηκαν στον εαυτό τους, παραιτήθηκαν και περίμεναν το μοιραίο. Ξέρεις ότι υπάρχουν άνθρωποι και οικογένειες που έδωσαν τα πάντα, ξεπουλήθηκαν στην κυριολεξία, δεν άφησαν ειδικό για ειδικό επι γης, κι ακόμη όντως πιστοί και όχι περιστασιακά ευλαβείς (που κι αυτό σχετικό είναι και σηκώνει πολύ συζήτηση γιατί ποιος άνθρωπος μπορεί να κρίνει την ευλάβεια άλλου ανθρώπου;) προσευχήθηκαν ειλικρινά, έκλαψαν, ισοπεδώθηκαν, πάλεψαν με νύχια και με δόντια κι όμως στο τέλος και η καταδίκη στο δικαστήριο ήρθε, και η φυλακή και η επιδείνωση της υγείας, ακόμη και ο θάνατος είτε από την ασθένεια, είτε από τον τραυματισμό είτε από τα ναρκωτικά; Τι θα πεις σε αυτούς τους ανθρώπους; Σε αυτούς που πάσχουν προσωπικά και στους δικούς τους που συμπάσχουν ίσως και περισσότερο από τους ίδιους;»
Εγώ προσωπικά; Τίποτα. Όλα αυτά σας τα λέω με αγάπη και ενδιαφέρον όχι ως τρίτος και άσχετος παρατηρητής, αλλά μέσα από προσωπικά βιώματα. Μέσα από καταστάσεις και εμπειρίες που είμαι σίγουρος πως λίγο πολύ έχετε κι εσείς. Στα 34 χρόνια μου έχω ζήσει (όπως κι εσείς) καταστάσεις σε προσωπικό, οικογενειακό και φιλικό επίπεδο και περιβάλλον παρόμοιες με αυτές που περιέγραψα πιο πάνω και παρόμοιες με αυτές που ζείτε κι εσείς. Έχω ζήσει και έχω αντιδράσει όπως όλα αυτά που σας είπα παραπάνω. Έχω πονέσει, κλάψει, αγανακτήσει, οργιστεί, απελπιστεί ακόμη και βλαστημήσει! Έχω γογγίσει κατά Του Θεού. Δεν είμαι υπερήφανος που το λέω αλλά μέχρι και το Αγιο Όνομα Του έχω βλαστημήσει σε στιγμές παραλογισμού που φέρνει ο πόνος και η απόγνωση. Δικαιολογούμαι; Όχι καθόλου! Απλώς σας τα λέω για να μη νομίζετε ότι κι εγώ «έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέω». Οπωσδήποτε δεν έχω ζήσει τα χειρότερα που σίγουρα ζείτε κάποιοι από εσάς. Όμως κι εγώ έχω πει «γιατί σε μένα; γιατί στον δικό μου άνθρωπο; Τι αμαρτίες πληρώνω; Αφού δεν είμαι κακός άνθρωπος γιατί; Αφού κι αυτός δεν είναι! Γιατί οι άλλοι δεν έχουν κανένα πρόβλημα κι όμως εγώ ή ο άνθρωπός μου να έχει;»
Είπαμε δεν είμαι περήφανος γι αυτά, όμως θεωρώ πως είναι φυσιολογικές αντιδράσεις του μεταπτωτικού ανθρώπου. Μετά τη βροχή των δακρύων και την καταιγίδα της οργής έρχεται το ουράνιο τόξο της ελπίδας. Και λες «Τώρα τι κάνουμε;» Η μαγκιά είναι εκεί πιστεύω! Να σφίξεις τα δόντια και να πεις «Δώσε μου Θεέ μου δύναμη να παλέψω! Κι αν πέσω τουλάχιστον θα έχω πολεμήσει!»
Κι αν το θαύμα δεν ήρθε, τουλάχιστον έτσι όπως εσύ θα το ήθελες, να σαι σίγουρος πως δεν είσαι μόνος. Υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπούν και θα σου σταθούν. Και πάνω από όλα, υπάρχει Θεός – Βοηθός που λένε. Δεν έκανε το θαύμα; Ίσως το έκανε έτσι όπως εσύ δεν το αντιλαμβάνεσαι. Ίσως το κάνει όταν Εκείνος θελήσει και πίστεψέ με θα είναι καλύτερα για σένα! Στο κάτω κάτω της γραφής που ξέρουμε εσύ κι εγώ ποιο είναι το σχέδιό Του. Ένα να ξέρεις, πάντα είναι για το πραγματικό καλό μας. «Μα, ρε φίλε πέθανε ο γονιός ή το παιδί μου! Τι βλακείες μου λες τώρα;;;» θα μου πεις και μάλιστα δικαιολογημένα! Να σου πω κάτι και σε παρακαλώ στην Αγάπη σου να το σκεφτείς δυο τρία δευτερόλεπτα πριν με βρίσεις. Σωστά τα λες, αλλά στις περισσότερες φορές ωφελεί να κοιτάς το παραπέρα και στο τι μπορείς να κάνεις από τουδε και στο εξής. «Στο θάνατο;» Θα μου πεις. «Στο θάνατο του δικού μου ανθρώπου τι θα κάνω παραπέρα; Με δουλεύεις ρε;;;» Ναι ναι και πάλι ναι έχεις δίκιο! Επειδή κι εγώ έχασα συγγενικό μου πρόσωπο (όχι κοντινό αλλά αυτό δε νομίζω να έχει σημασία μπροστά στο θάνατο) και μάλιστα κάτω των 30 ετών εντελώς ξαφνικά, δεν μιλούμε με δική του υπαιτιότητα, ακριβώς τα ίδια θα μου έλεγα. Ξέρεις κάτι; Κι εγώ δεν μπορώ να το δικαιολογήσω. Δεν μπορώ να βρω κάτι σωστό σε αυτόν τον θάνατο (άραγε υπάρχει σωστός θάνατος;) Το θεωρώ αφύσικο και άδικο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη συμφορά για άνθρωπο από το να χάνει κανείς το παιδί του. Το κατάλαβα για ακόμη μια φορά βλέποντας τους γονείς του. Όμως δε νομίζω ότι αυτό το πανέμορφο παλληκάρι, αυτός ο υγιέστατος αθλητής, αυτός ο υπέροχος χαρακτήρας και η αγγελική ψυχή θα ήθελε ο σωματικός θάνατός του να σπείρει πόνο, απόγνωση, οργή και μίσος. Ήταν στη σύντομη ζωή του ένας απίστευτος άνθρωπος. Μια γλυκιά μορφή που ενέπνεε μόνο συμπάθεια και αγάπη. Έφυγε απροειδοποίητα, αστραπιαία μέσα σε ελάχιστους μήνες. Άφησε πίσω του κενό. Και απελπισία; Αν πιστεύεις ότι όλη η ζωή και ή ύπαρξή μας είναι μια ανάσα μια πνοή (που λέει και το τραγούδι) χώμα και κόκκαλα, παύω εδώ την συζήτηση. Σταματώ και σου ζητώ συγγνώμη ταπεινά που σε στενοχώρησα. Ξέχνα όλα όσα είπα! Συγχώρεσέ με!
Αν όμως κι εσύ πιστεύεις πως υπάρχει Θεός, πώς έγινε Ανθρωπος, πως ήρθε στη γη, πως κήρυξε την Αγάπη, πως σταυρώθηκε, εξευτελίστηκε, βασανίστηκε, πέθανε και Αναστήθηκε ως Αληθινός Θεός για να μας λυτρώσει από τη φθορά και το θάνατο, πως το όνομά Του είναι ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ!...Ε, τότε αδερφέ μου να την συνεχίσουμε την συζήτηση….
Έξι σελίδες κι ακόμη γράφω… κατάντησε Μπεν Χουρ αυτό το άρθρο …Τι να κάνω όμως που σας ξεγυμνώνω την ψυχή μου και θέλω να μιλώ στην Αγάπη σας..Αν ακόμη διαβάζετε σας ευχαριστώ πολύ και απορώ με την αγάπη και την υπομονή σας στην ακατάσχετη πολυλογία μου. Πιστέψτε με όμως από αγάπη γράφω όσα γράφω. Από αγάπη σε όλους εσάς που μαζί μου πονάτε για εσάς ή κάποιον δικό σας, αλλά και για εσάς που ενδεχομένως να μην αντιμετωπίζετε κάτι σοβαρό αυτόν τον καιρό αλλά από αγάπη, καλή θέληση και ενδιαφέρον διαβάζετε..
Όχι δεν μπορώ να μπω στο «μυαλό» Του Θεού. Όχι δεν μπορώ να καταλάβω το Σχέδιο Του ούτε όσα επιτρέπει να γίνονται, γιατί να ξέρετε το καλό προέρχεται από Τον Θεό, το κακό δεν προέρχεται από Αυτόν αλλά το επιτρέπει για πολλούς λόγους (μερικούς από τους οποίους μόνο μπορούμε να ξέρουμε αλλά δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε εδώ). Ένα ξέρω όμως. Ότι μας αγαπά και μας θέλει κοντά Του. Τρία όπλα μας έδωσε : την Πίστη, την Ελπίδα και την Αγάπη, και όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος, από αυτά το πιο σπουδαίο είναι η Αγάπη!
Να πούμε και λίγα για το «τάμα». Πολύ λίγα γιατί φοβούμαι μην σας σκανδαλίσω. Στην αρχαιότητα υπήρχαν οι γνωστοί «θησαυροί». Αν πάτε στους Δελφούς θα δείτε τους «θησαυρούς» των Αθηναίων, των Βοιωτών κ.ο.κ. Κτίσματα στα οποία άφηναν πολύτιμα αντικείμενα ως αφιερώματα προκειμένου να εξευμενίσουν τους θεούς και να κερδίσουν την προστασία τους. Παρόμοιες θρησκευτικές συνήθειες είχαν όλοι οι αρχαίοι λαοί μαζί με το τελετουργικό της θυσίας, κατά την οποία θυσίαζαν στους θεούς τρόφιμα, σιτηρά, πολύτιμα αντικείμενα, ζώα μέχρι και ανθρώπους σε μερικούς λαούς και θρησκείες του αρχαίου κόσμου. Αυτά π.Χ κυρίως (με μερικές εξαιρέσεις και μ.Χ π.χ οι Αζτέκοι).
Ο Χριστός ήρθε για να καταργήσει τις θυσίες με την Θυσία Του! Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία αλλά ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Θεανθρώπινη Ενωση! Όλοι είμαστε το Σώμα της Εκκλησίας με Κεφαλή Τον Χριστό! Στη θρησκεία ο άνθρωπος ψάχνει να βρει το θεό και θυσιάζει για να τον εξευμενίσει. Στην Εκκλησία, ο Θεός αποκαλύφθηκε μόνος Του στον άνθρωπο, έγινε τέλειος Ανθρωπος και θυσιάστηκε για να σώσει τον άνθρωπο!
Η ίδια η Παλαιά Διαθήκη ,που φανταστείτε ότι γράφτηκε πρίν τον ερχομό Του Χριστού, λέει να μην κάνουμε τάματα, αλλά αν τα κάνουμε να τα εκπληρώνουμε έτσι κι αλλιώς. Αντιφάσκει; Όχι! Τι είναι το τάμα; Εξαγορά, έμμεσος και ύπουλος γλυκός εκβιασμός Του Θεού; Μα, κοροϊδευόμαστε τώρα;; Είναι δυνατόν; Έχει νόημα να λέμε Θεέ μου κάνε μου αυτό, ή Παναγία μου ή Αγιε μου ή Αγία μου κι εγώ θα έρθω εκεί και θα σου αφιερώσω λαμπάδες, κεριά, ρολόγια, κοσμήματα κτλ;
Δηλαδή κι εδώ με το υστερόβουλο πνεύμα της ανταλλαγής και της εξαγοράς; Έχει ανάγκη ο Θεός, η Παναγία οι Άγιοι, τα ρολόγια και τα κοσμήματα και τα κεριά και τις λαμπάδες; Γι’ αυτό ακριβώς έχουμε μετατρέψει τον «Οικο Του Θεού σε οίκο εμπορίου» όπως οργισμένα είπε ο Χριστός στους εμπόρους στο Ναό των Ιεροσολύμων! Να δίνουμε τροφή και πλούτο σε επιτήδειους και χριστεμπόρους επιχειρηματίες και μη! Αυτό δεν είναι ειδωλολατρεία; Δεν είναι βλασφημία;
Θέλεις αδερφέ μου να κάνεις τάμα; Κάνε το! Καλό κι ευλογημένο είναι! Κανε τάμα να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, να δείχνεις αγάπη και να τη ζεις! Γίνε αληθινός Χριστιανός, γίνε αυτό που λένε αγαπάνθρωπος! Θέλεις να κάνεις κάτι περισσότερο; Κάτι πιο υλικο;
Βοήθησε χρηματικά έναν φτωχό, έναν ανήμπορο! Τάϊσε έναν πεινασμένο! Ντύσε ένα γυμνό! Σύντρεξε έναν αναγκεμένο! Επισκέψου και γιατροπόρευσε έναν ασθενή! Παρηγόρησε έναν πικραμένο! Υπερασπίσου έναν αδικημένο! Επισκέψου και παρηγόρησε έναν φυλακισμένο!
Δεν μπορείς να προσφέρεις χρηματικά και υλικά; Πρόσφερε ψυχικά και συναισθηματικά! Λίγο το χεις; Αυτό θέλει ο Χριστός! Έλεος είπε θέλει όχι θυσιαστήρια! Απλά πολύ απλά τα πράγματα αδέρφια!
Από το περίσσευμα της καρδιάς μας και το υστέρημα της τσέπης μας κατευθείαν στους αναγκεμένους. Αν τώρα προτιμάτε κεριά και λαμπάδες και μεταλλικά ταματάκια, δικαίωμα σας..Εγώ την ταπεινή μου γνώμη σας είπα.
Το μεγαλύτερο θαύμα αδέρφια μου είναι η ύπαρξή μας και η συνεχής Δωρεά και Αγάπη Του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και το έλεος Του παρά τις πίκρες που καθημερινά Τον ποτίζουμε και αυτόν και την Παναγία μας, την πιο γλυκιά Μανούλα του κόσμου.
Σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη που σας κούρασα και που ίσως σας στενοχώρησα και σας σκανδάλισα. Ο Θεός να με συγχωρήσει και να σας έχει όλους πάντα καλά!
