Αρκετές μέρες μετά την Σταύρωση και την Ανάσταση..

Θα περίμενε κανείς να έγραφα κατι σχετικό εκείνες τις μέρες. Δεν το έκανα. Όχι γιατί δεν ήθελα, όμως δεν θέλω και δεν  μπορώ να γράφω και να μιλώ όταν δεν το αισθάνομαι. Όταν δε νοιώθω ότι πραγματικά θέλω κάτι να πω κι όχι γιατί έτσι θα έπρεπε..Ζούμε παράξενες μέρες. Παράξενες, περίεργες και ύποπτες..κάτι πλανιέται αλλά δεν ξέρω τι..
Μετά την Σταύρωση και την τριήμερη ταφή έρχεται η Ανάσταση..Αυτές τις μέρες όμως μοιάζει να αργεί..
Όχι εκείνη Του Χριστου αλλά η δική μας. Και πως να γίνει όμως κάτι τέτοιο αφού όλα είναι θέμα ελεύθερης επιλογής που όμως δεν κάνουμε. Τη νύχτα της σύλληψής Του στον κήπο της Γεσθημανής, διαβάζοντας το αντίστοιχο Ευαγγελικό κείμενο, αγωνία και ένταση γεμίζει την καρδιά. Μέσα στην φαινομενικά ήσυχη νύχτα, κι ενώ οι μαθητές κοιμούνται, Εκείνος ζει την πιο δραματική βραδιά της ζωής Του. Αγωνιά, φοβάται, ανησυχεί, τρέμει σαν πραγματικός άνθρωπος (Τέλειος Θεός και Τέλειος Ανθρωπος γαρ) σκεπτόμενος τα όσα πρόκειται να συμβούν σε λίγο. Η διήγηση περιγράφει με τα πιο δραματικά λόγια την κατάσταση Του Χριστού. Αίμα τρέχει μαζί με τον ιδρώτα και ταραχή Τον διακατέχει. Δεν αισθάνεται αμφιβολίες ούτε μετανιώνει, όμως φυσιολογικά ως άνθρωπος φοβάται τα βασανιστήρια και τον θάνατο. Δε κάνει βήμα πίσω και δε ντροπιάζει το έργο Του, όμως σαν άνθρωπος νοιώθει το φόβο του πόνου. "Αν είναι δυνατόν πάρε αυτό το ποτήρι από μένα"...από τις πιο γλυκιές στιγμές Του Ανθρώπου Ιησού..Ναι, ο Μεσσίας, ο Λυτρωτής, ο Θεός της Αγάπης, είναι τελικά ένας από εμάς! Δεν είναι το υπερφυσικό ρομπότ, ή το αναίσθητο και ψυχρό ον που θέλουν κάποιοι να παρουσιάσουν.. Είναι ένας από εμάς! Φοβάται, πονά, δακρύζει...Έχει αισθήματα και συναισθήματα! Εκεί όμως φανερώνεται και η μεγάλη αλήθεια της ανθρώπινης φύσης Του. "Αλλά ας γίνει το θέλημα Σου και όχι το δικό μου"..Ας μην μπερδευόμαστε! Δεν πρόκειται για αντίφαση ή αυτοαναίρεση! Αυτός ο Τέλειος Άνθρωπος, ο Προπτωτικός Τέλειος και αψεγάδιαστος αναμάρτητος άνθρωπος, είναι αυτός που ξεπερνά τον φόβο Του και υποτάσσει το ανθρώπινο θέλημα στο θεϊκό! Εκεί φανερώνεται το μυστήριο και το οντολογικό θαύμα Του Θεανθρώπου Ιησού! Ο Τέλειος Θεός και Τέλειος Ανθρωπος.
Ένα Ον, δύο φύσεις (ανθρώπινη και θεϊκη) δύο θελήσεις (ανθρώπινη και θεϊκη) Αν μιλούσαμε για μια φύση είχαμε πρόβλημα. Άρνηση της θεϊκής φύσης καταργεί την Σωτηρία και άρνηση της ανθρώπινης την ακυρώνει! Αντίστοιχα άρνηση της ανθρώπινης θέλησης καταργεί και την ανθρώπινη φύση άρα και Τον Χριστό ως Θεάνθρωπο. Ναι έχει ανθρώπινη θέληση ο Χριστός, την οποία με προσωπική επιλογή Του και εντελώς ελεύθερα την υποτάσσει στην θεϊκή και στο Σχέδιο Του Θεού.
Ακολουθεί η σύλληψη, η παρωδία δίκης,τα Πάθη, η Σταύρωση...
Στον Σταυρό επάνω θυσιάζεται. Εδώ είναι ακόμη μια διαφορά του Χριστιανισμού με την θρησκεία..Στην θρησκεία ο άνθρωπος ψάχνει να βρει το θεο και στην προσπάθεια του να τον εξευμενίσει κάνει θυσίες...Στον Χριστιανισμό (που δεν είναι θρησκεία αλλά Εκκλησία, δηλαδή θεανθρώπινη ένωση) ο Θεός αποκαλύφτηκε στον άνθρωπο, έγινε άνθρωπος, προσέλαβε την ταπεινή φύση του, έγινε ένας από εμάς, καταδέχτηκε από Δημιουργός του Σύμπαντος να βασανιστεί να χλευαστεί να εξευτελιστεί και να θανατωθεί ατιμωτικά, για να βιώσει όλο τον πόνο της ανθρωπότητας (να πληρώσει για όλες τις αμαρτίες όλων των ανθρωπίνων γενεών, εκείνος που είναι ξένος προς κάθε αμαρτία) να μετάσχει στον θάνατο και να πεθάνει πραγματικά (ο μόνος αληθινά αθάνατος) προκειμένου να ενωθεί με τη Δημιουργία Του και να την λυτρώσει από τον θάνατο και τη φθορά.
Πάνω στον Σταυρό πράττει την υπέρτατη αυτοθυσία. Πεθαίνει. Συγχωρεί τους σταυρωτές Του. Εκεί είναι πλήρως "εγκαταλελειμένος" από Τον Θεό Πατέρα, εξού και το "Θεε μου Θεε μου γιατί με εγκατέλειψες"..με την έννοια της πλήρους παραίτησής Του εκείνη τη στιγμή από κάθε δικαίωμα θεϊκής δύναμης και εξουσίας για χάρη της λύτρωσής μας..Ολοκληρώνει το έργο Του και όντως αποβιώνει.
Δεν μένει όμως εκεί. Κατεβαίνει στον Αδη και κυρήττει το Ευαγγέλιο της Αναστάσεως στους νεκρούς (από τον Αδάμ και την Εύα μέχρι και εκίνη τη στιγμή) δίνοντας και σε εκείνους το δώρο της Σωτηρίας, το Ελεός Του και το δικαίωμα της επιλογής. Της πρώτης συνθήκης της Δημιουργίας μετά την Αγάπη..
Καταργεί τον θάνατο. Ανασταίνεται εκ νεκρών, σπάει τις πύλες του Αδη και ανοίγει τις κλειστές μέχρι τότε του Παραδείσου με πρώτο ένοικό του έναν ληστή..Εκείνο τον πονεμένο συσταυρωμένο Του και πρώην κακούργο, την αλλοιωμένη από την Αγάπη Του και την μετάνοια καρδιά που κάηκε στο καμίνι του θείου έρωτα και γεμάτη πίστη Του φώναξε "¨Κύριε θυμήσου με στη Βασιλεία Σου"...
Δεν υπάρχει πια θάνατος, δεν υπάρχει φθορά, δεν υπάρχει κακό...ζούμε σε μια ενδιάμεση στιγμή...Σε μια μάχη, αφού νικηθεί η μια πλευρά, υποχωρεί έναντι του νικητή ρίχνοντας κατά την οπισθοχώρηση και μερικές μπαλωθιές που λέμε στην Κρήτη, εκφοβιστικές και περισσότερο χαριν εντυπωσιασμού, παράγωγα πληγωμένου εγωϊσμού..Έτσι κι εδώ, η μάχη έγινε και ο πόλεμος κρίθηκε.. Ο θάνατος, η φθορά το κακό νικήθηκαν και συνετρίβησαν...όμως οπισθοχωρώντας ρίχνουν κάποιες μπαλωθιές...το κακό που ζούμε εμείς τώρα...λίγες είναι οι μπαταριές που τους απόμειναν μέχρι την Κρίση που θα αποκατασταθούν τα πάντα και εκεί ολα θα τα κάνει Εκείνος καινούργια...Δεν θα καταργήσει την Πλάση, ούτε θα την αλλάξει, αλλά θα την ανακαινίσει..έτσι όπως πλάστηκε να είναι, άφθαρτη, αθάνατη και "λίαν καλή".

Άραγε θέλουμε κι εμείς να μείνουμε στον προσωπικό μας Σταυρό για να πεθάνουμε ώστε να αναστηθούμε και να ζήσουμε αληθινά;