Σαν μια Προσευχή...για τους ανθρώπους του Πόνου...

Χριστέ μου...

Στην σκοτεινή ώρα του πόνου, στη σκιά της θλίψης, στην παγωνιά της απογοήτευσης και του φόβου..
Νοιώσε πόσο πονά η ψυχή μου, πόσο τρέμει η καρδιά μου, πόσο χάνεται η ανάσα μου από τα χείλη...καθώς αισθάνομαι μόνος, έρημος, παρατημένος, ξεχασμένος, αβοήθητος, ανυπεράσπιστος..

Αθάνατε Χριστέ μου...

Έλα να σκουπίσεις το δάκρυ από το μάγουλό μου, έλα να πιάσεις το μαραμένο χέρι μου..
Δες με Κύριε..έχω απλώσει τα χέρια και σε φωνάζω...Άκου με Χριστέ μου...σου φωνάζω με όλη τη δύναμη της βασανισμένης μου ψυχής, της γερασμένης από την αμαρτία, της ματωμένης από τον πόνο, της ανήμπορης από τη δοκιμασία..

Γλυκέ μου Ιησού..Κύριέ μου και Θεέ μου...

Έλα να δώσεις παρηγοριά στον άρρωστο, δύναμη στον κατατρεγμένο, κουράγιο στον αδικημένο, αγάπη και στοργή στον παραπεταμένο...

Ναι, Κύριε Ιησού μου...έλα....

Στάσου δίπλα σε αυτόν που έχασε τον άνθρωπο του, σε αυτόν που διαλύθηκε το σπίτι του, σε αυτόν που δεν μπορεί να ταϊσει τα παδάκια του, σε αυτόν που είναι άρρωστο το μικρό του, σε αυτόν που δοκιμάζεται από την αδικία, σε αυτόν που έμαθε ότι πάσχει από ανίατη ασθένεια και προσπαθεί να προλάβει να ζήσει και να βρει το νόημα της ζωης, σε αυτόν που στη δύσκολη στιγμή τον άφησαν όλοι, σε αυτόν που σε μια νύχτα τα έχασε όλα, σε αυτόν που σε ένα λεπτό γκρεμίστηκε ο κόσμος γύρω του...

Κύριε μου και Θεέ μου...

Πάρε στην αγκαλιά σου και ξαλάφρωσε από τον πόνο όλους τους ταλαίπωρους της γης...

Τη μάνα που το παιδί της είναι άρρωστο..τον πατέρα που το παιδί του είναι στα ναρκωτικά...το γονιό που το σπλάχνο του είναι στην πορνεία, και το γονιό που ο γιος ή η κόρη του έφυγαν έφηβοι από το σπίτι και δεν μπορεί να βρει....

Στάσου Χριστέ μου στον ασθενή του AIDS, στον καρκινοπαθή, στον κατάκοιτο, στον ανάπηρο, στον παραπληγικό...δώσε τους δύναμη να αντέξουν τη δοκιμασία, την αρρώστεια,την εγκατάλειψη, τον κοινωνικό αποκλεισμό, το ρατσισμό και την κατάκριση, να σηκώσουν το Σταυρό τους, χωρίς να γογγύξουν ή να βλαστημήσουν, μα κι αν το κάνουν Εσύ Χριστέ μου που είσαι ο Ωκεανός της Αγάπης, μην τους ακούσεις εκείνη τη στιγμή...εκείνη τη στιγμή γύρνα Θεέ μου το βλέμμα αλλού και μη δεις την υψωμένη γροθιά της αγανάκτησης....ξέρεις από πόνο Κύριέ μου...όχι εκείνη τη στιγμή μην τους ακούσεις...Γύρνα πάνω τους το πατρικό Σου βλέμμα την άλλη στιγμή....εκείνη που το γόνατο κλίνει, που η φωνή τρέμει, που τα δάκρυα τρέχουν καυτά και ασταμάτητα και η ψυχή πλένεται και γίνεται όμορφη, υπέροχη αγγελική, αγνή ατόφια...πόσο όμορφος είναι τότε ο άνθρωπος Χριστέ μου...πόσο γλυκός, πόσο αθάνατος, πόσο κοντά σου.....

Έλα Χριστέ μου και σκύψε πάνω από τον πονεμένο, αφού από πόνο ξέρεις κι Εσύ...όταν σε άφησαν οι Πρωτόπλαστοι, όταν σε Σταύρωσαν, όταν κάθε μέρα βλαστημούν το τίμιο όνομά Σου, όταν ο ένας άνθρωπος πληγώνει και παιδεύει τον συνάνθρωπό του...

Ναι Κύριε το ξέρουμε...στην Κρίση θα είσαι ο Μέγας Δικαστής και θα χωρίσεις τους δίκαιους από τους αμετανόητους....όμως μέχρι εκείνη την μεγάλη και φοβερή μέρα....κράτα μας στη γλυκειά αγκαλιά σου...

Κάνε μας να Σε αγαπήσουμε...κάνε μας να νιώσουμε τη ζέστη της δικής Σου Αγάπης και δώσε μας πνεύμα ταπείνωσης, σωφροσύνης, φιλανθρωπίας, αγάπης, συγχώρησης, ανεξικακίας....

Γιατί Δική Σου είναι η  Βασιλεία...Του Πατρός και Του Υιού και Του Αγίου Πνεύματος...

ΑΜΗΝ

Λίγες σκέψεις σχετικά με τη λειτουργική γλώσσα της Εκκλησίας μας...

Την τελευταία χρονιά έχει επανέλθει στην επικαιρότητα το ζήτημα της λειτουργικής γλώσσας της Εκκλησίας. Στην ουσία η ιστορική μορφή της χρήσης της ελληνικής σε αυτή. Έχουμε λοιπόν δυο αντικρουόμενες παρατάξεις και απόψεις...Από τη μια οι λεγόμενοι "συντηρητικοί" οι οποίοι είναι εναντίον κάθε μεταρρύθμισης και από την άλλη οι λεγόμενοι "προοδευτικοί" που υποστηρίζουν την εισαγωγή της νέας ελληνικής στην λειτουργική και μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας.

Οι πρώτοι θεωρούν απαράδεκτη κάθε μεταρρύθμιση και παρέμβαση στην εκκλησιαστική λειτουργική γλώσσα. Αντιμετωπίζουν κάθε αλλαγή καχύποπτα, ως απειλητική και επικίνδυνη για την ορθότητα της Πίστης και την καθαρότητα της παραδόσεως της Εκκλησίας, αναγνωρίζοντας παράλληλα σκοτεινές συνομωσιες και σεχταριστικές πρακτικές που ως σκοπό έχουν την αποδόμηση και καταστροφή της Ορθοδοξίας. Πιστεύουν ακλόνητα ότι η εισαγωγή της νέας ελληνικής είναι απειλή για τα δόγματά μας αλλά και βέβηλη ως προς την ιερότητα των ακολουθιών...

Από την άλλη οι αντίθετοι στους προηγούμενους συναρπάζονται από την ιδέα μιας κατανοητής και ευσύνοπτης, εύληπτης γλώσσας στην Εκκλησία, θεωρώντας ότι έτσι θα γίνει πιο προσιτή και ανοικτή προς την κοινωνία και την νεολαία, υποστηρίζοντας δε ότι η Πίστη και η Ιερότητα της Εκκλησίας δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα...

Έχει χυθεί πολύ μελάνι για αυτό το θέμα, έχουν γίνει πάμπολλα εκκλησιαστικά και θεολογικά συνέδρια, έχουν ειπωθει πάρα πολλά, συχνά με ύφος αταίριαστο σε εκκλησιαστικό θέμα...

Ένας φωτισμένος Ιεράρχης, ο Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης  είχε τολμήσει περσι να λειτουργήσει στη δημοτική. Κάτι που είχε αποτέλεσμα να κληθεί σε απολογία στην Ιερά Σύνοδο !!!! 

Ο Μητροπολίτης Μελέτιος εξήγησε στα 12 μέλη της Συνόδου ότι τελεί τη Θεία Λειτουργία στη δημοτική, με στόχο να καταλαβαίνουν οι πιστοί το θείο αυτό μυστήριο. «Κάνω το καθήκον μου», δήλωσε, και πρόσθεσε «Έχω ευθύνη έναντι των πιστών οι οποίοι δεν καταλαβαίνουν τη Θεία Λειτουργία.» Μάλιστα φέρεται να ρώτησε τους ιεράρχες σε ποιούς ακριβώς κανόνες της Εκκλησίας και του Ευαγγελίου αντίκειται η απόφασή του να ιερουργεί στη νέα ελληνική. Παρόλο που κάποια μέλη της ιεράς Συνόδου είχαν υποστηρίξει τότε αλλά και αργότερα τον Νικοπόλεως, η Ιερά Σύνοδος με ανακοινωθέν της δήλωσε ότι «εμμένει στην παράδοση του γλωσσικού ιδιώματος του παραδεδομένου τρόπου τελέσεως της Θείας Λειτουργίας και των Ιερών Μυστηρίων.» Κάλεσε, επίσης, τους ιεράρχες που επιθυμούν να τελούν τη λειτουργία στα νέα ελληνικά να το πράττουν μόνον για ειδικούς λόγους και έπειτα από σχετική άδειά της.

Ακολούθησε ένας σκληρός πόλεμος εναντίον του Μητροπολίτου Μελετίου και όσων ιεραρχών κληρικών και λαϊκών τον υποστήριξαν. Συχνά με τρόπο φανατικό και απρεπή αλλά και με έλλειψη σαφών θεολογικών (δογματικών,εκκλησιολογικών και κανονικών) επιχειρημάτων...

Κάποιες φωνές ψύχραιμες (αν και δεν συμφωνούσαν με την καινοτομία του Μελετίου) προσπάθησαν να φέρουν το ζήτημα στα πλαίσια του πολιτισμένου επιστημονικού και εκκλησιαστικού διαλόγου. Αξιοσημείωτη και αξιόλογη ήταν η τοποθέτηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος αν και από ότι κατάλαβα είναι εναντίον της εισαγωγής της δημοτικής παρολα αυτά πρότεινε κάτι λίαν ελπιδοφόρο και αποτελεσματικο: Αφού υπάρχει έλλειμα γλωσσικής παιδείας των νέων από το Κράτος, να αναλάβει η Εκκλησία το έργο της δωρεάν εκπαίδευσης των νεων και της εκμάθησης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας ώστε να καταστεί κατανοητή η λειτουργική γλώσσα από τη νεολαία.. Υπέροχη πρόταση, με πνευμα προσφοράς και ενδιαφεροντος, άλλωστε ο Σεβασμιότατος είναι γνωστός για την αγάπη του και το ενδιαφέρον του προς τη νεολαία και την κοινωνία γενικότερα..

Παρόλα αυτά το πρόβλημα παραμένει και πέρα από προσωπικές απόψεις και τοποθετήσεις αυτό που είναι σημαντικό είναι η ωφέλεια του Ποιμνίου και η αληθινη σωτηρία των ανθρώπων μέσα από το ιεραποστολικό και σωτηριολογικό έργο της Εκκλησίας. Είναι θέμα ζωτικής σημασίας πέρα από τα συμφέροντα και τον εγωϊσμο καποιων αυτοβαυκαλιζόμενων χρυσοκάνθαρων κληρικών και μη όλων των βαθμίδων που αφιονίζονται και μόνο στην ιδέα της εξέλιξης!

Θα επαναλάβω το ερώτημα του Μητροπολίτου Μελετίου: Ποιο χωρίο της Αγίας Γραφής, ποιος Ιερός Κανόνας και ποια Οικουμενική Σύνοδος απαγορεύει η γλώσσα της εκκλησίας να είναι αυτή της σύγχρονης εποχής της; Σε τι απειλεί την Πίστη και τα Δόγματα;

Ο Κύριος δίδαξε στη γλώσσα της εποχής του τα αραμαϊκά και οχι στη λόγια αρχαία εβραίκη ραβινική γλώσσα. Στους δε κατοίκους ελληνόφωνων περιοχών της Παλαιστίνης κύρηξε και στα ελληνικά!

Οι Απόστολοι κύρηξαν στη γλώσσα των ευαγγελιζομένων και κατοιχουμένων λαών, η δε Καινή Διαθήκη συνεγράφη στη γλώσσα της εποχής της, τα τότε σύγχρονα ελληνικά που ήταν η διεθνής γλώσσα του πολιτισμού και του πνεύματος.

Σήμερα μόνο οι ελληνικές και ρωσικές εκκλησίες χρησιμοποιούν στη λατρεία τους την αρχαια μορφη της γλώσσας τους. Όλοι οι άλλοι ορθόδοξοι λαοί (δεν θα αναφερθώ στους ετεροδόξους για να μην παρεξηγηθώ) χρησιμοποιούν τη σύγχρονη γλώσσα τους. Για παράδειγμα στις ελληνορθόδοξες εκκλησίες των ΗΠΑ θα ακούσετε Αγγλικά. Στην Συρία και στο Λίβανο Αραβικά κ.ο.κ

Άλλη μια αιμορραγία της Ορθοδοξίας..σε αντίθεση με τους ρωμαιοκαθολικούς, σε κάθε χώρα άλλη εκκλησία για τους Ελληνες ορθοδόξους, άλλη για τους ρωσους, άλλη για τους ρουμανους κτλ...

Και δεν φτάνει αυτό παρά έχουμε και τον ξύλινο συνήθως λόγο των ιεροκυρήκων (λαϊκών και κληρικών) που κατά κανόνα είναι αρχαϊζον...ε δεν φτάνει που δεν είναι ζωντανός ο λόγος τους...δεν χρησιμοποιούν και ζωντανή γλώσσα...

Επιτέλους ας βγάλουμε το κεφάλι από την άμμο. Ας αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. Είμαστε Εκκλησία ζώντων και ζώσα θέλουμε τη ζωή και τη γλώσσα της! Σε τι θα βλάψει να γίνεται στα νέα ελληνικά η Θεια Λειτουργία; Τα μυστήρια του Γάμου και της Βάπτισης; Πόσο πολύ θα ωφελήσει η ανάγνωση των ευαγγελικών και αποστολικών περικοπών στα νεα ελληνικά; Βεβαίως όλη αυτή η προσπάθεια πρέπει να γίνει υπό την σκέπη και την καθοδήγηση της Εκκλησίας με πνεύμα Ορδοδοξίας και Ορθοπραξίας αλλά και με την συνεργασία κορυφαίων Θεολόγων και Γλωσσολόγων!

Δεν θέλουμε να δούμε ξανά τις εκκλησιές μας γεμάτες κόσμο; Δεν θέλουμε να αγκαλιάσει η νεολαία την Εκκλησία αφου δυστυχώς οι εκπρόσωποι της δευτερης δεν αγκαλιάζουν τους νέους παρά μόνο πλην ελαχίστων εξαιρέσεων; Πότε επιτέλους θα αποβάλλουμε την αρχαιολατρεία, τον βυζαντινισμό και το μεσαίωνα μαζί με την προκλητική και ειδωλολατρική και βλάσφημη χλιδή (κατάλοιπο της βυχαντινής θεοκρατίας) που μόνο εμετό και αποστροφή προκαλούν στους νέους μας και που στην τελική δεν έχουν καμμία σχέση με τη Διδασκαλία Του Χριστού και την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας...

Πόσο όμορφα θα ήταν να γυρίζαμε στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες όπου Λαός στα λειτουργικά κείμενα σήμαινε ΛΑΟΣ και Λαός απαντούσε στον ιερέα κατά τη λατρεία και όχι μόνο οι ψάλτες που αντικατέστησαν την ομοψυχία του πληρώματος και τη διαλογική σχέση ιερέος - λαού σε κοινή εγκάρδια λατρεία και προσευχή;

Να τελείωνε ο Ιερέας τη Θεια Λειτουργία κάνοντας την απόλυση σε κατανοητή γλώσσα και έχοντας αφήσει το ποίμνιο να αγαλλιάζει από θεία χαρά έχοντας κάνει κτήμα του κάθε λέξη από το "Ευλογημένη η Βασιλεία Του Πατρός και Του Υιού και Του Αγίου Πνεύματος" μέχρι το "Δι' ευχών"

Αρκετές μέρες μετά την Σταύρωση και την Ανάσταση..

Θα περίμενε κανείς να έγραφα κατι σχετικό εκείνες τις μέρες. Δεν το έκανα. Όχι γιατί δεν ήθελα, όμως δεν θέλω και δεν  μπορώ να γράφω και να μιλώ όταν δεν το αισθάνομαι. Όταν δε νοιώθω ότι πραγματικά θέλω κάτι να πω κι όχι γιατί έτσι θα έπρεπε..Ζούμε παράξενες μέρες. Παράξενες, περίεργες και ύποπτες..κάτι πλανιέται αλλά δεν ξέρω τι..
Μετά την Σταύρωση και την τριήμερη ταφή έρχεται η Ανάσταση..Αυτές τις μέρες όμως μοιάζει να αργεί..
Όχι εκείνη Του Χριστου αλλά η δική μας. Και πως να γίνει όμως κάτι τέτοιο αφού όλα είναι θέμα ελεύθερης επιλογής που όμως δεν κάνουμε. Τη νύχτα της σύλληψής Του στον κήπο της Γεσθημανής, διαβάζοντας το αντίστοιχο Ευαγγελικό κείμενο, αγωνία και ένταση γεμίζει την καρδιά. Μέσα στην φαινομενικά ήσυχη νύχτα, κι ενώ οι μαθητές κοιμούνται, Εκείνος ζει την πιο δραματική βραδιά της ζωής Του. Αγωνιά, φοβάται, ανησυχεί, τρέμει σαν πραγματικός άνθρωπος (Τέλειος Θεός και Τέλειος Ανθρωπος γαρ) σκεπτόμενος τα όσα πρόκειται να συμβούν σε λίγο. Η διήγηση περιγράφει με τα πιο δραματικά λόγια την κατάσταση Του Χριστού. Αίμα τρέχει μαζί με τον ιδρώτα και ταραχή Τον διακατέχει. Δεν αισθάνεται αμφιβολίες ούτε μετανιώνει, όμως φυσιολογικά ως άνθρωπος φοβάται τα βασανιστήρια και τον θάνατο. Δε κάνει βήμα πίσω και δε ντροπιάζει το έργο Του, όμως σαν άνθρωπος νοιώθει το φόβο του πόνου. "Αν είναι δυνατόν πάρε αυτό το ποτήρι από μένα"...από τις πιο γλυκιές στιγμές Του Ανθρώπου Ιησού..Ναι, ο Μεσσίας, ο Λυτρωτής, ο Θεός της Αγάπης, είναι τελικά ένας από εμάς! Δεν είναι το υπερφυσικό ρομπότ, ή το αναίσθητο και ψυχρό ον που θέλουν κάποιοι να παρουσιάσουν.. Είναι ένας από εμάς! Φοβάται, πονά, δακρύζει...Έχει αισθήματα και συναισθήματα! Εκεί όμως φανερώνεται και η μεγάλη αλήθεια της ανθρώπινης φύσης Του. "Αλλά ας γίνει το θέλημα Σου και όχι το δικό μου"..Ας μην μπερδευόμαστε! Δεν πρόκειται για αντίφαση ή αυτοαναίρεση! Αυτός ο Τέλειος Άνθρωπος, ο Προπτωτικός Τέλειος και αψεγάδιαστος αναμάρτητος άνθρωπος, είναι αυτός που ξεπερνά τον φόβο Του και υποτάσσει το ανθρώπινο θέλημα στο θεϊκό! Εκεί φανερώνεται το μυστήριο και το οντολογικό θαύμα Του Θεανθρώπου Ιησού! Ο Τέλειος Θεός και Τέλειος Ανθρωπος.
Ένα Ον, δύο φύσεις (ανθρώπινη και θεϊκη) δύο θελήσεις (ανθρώπινη και θεϊκη) Αν μιλούσαμε για μια φύση είχαμε πρόβλημα. Άρνηση της θεϊκής φύσης καταργεί την Σωτηρία και άρνηση της ανθρώπινης την ακυρώνει! Αντίστοιχα άρνηση της ανθρώπινης θέλησης καταργεί και την ανθρώπινη φύση άρα και Τον Χριστό ως Θεάνθρωπο. Ναι έχει ανθρώπινη θέληση ο Χριστός, την οποία με προσωπική επιλογή Του και εντελώς ελεύθερα την υποτάσσει στην θεϊκή και στο Σχέδιο Του Θεού.
Ακολουθεί η σύλληψη, η παρωδία δίκης,τα Πάθη, η Σταύρωση...
Στον Σταυρό επάνω θυσιάζεται. Εδώ είναι ακόμη μια διαφορά του Χριστιανισμού με την θρησκεία..Στην θρησκεία ο άνθρωπος ψάχνει να βρει το θεο και στην προσπάθεια του να τον εξευμενίσει κάνει θυσίες...Στον Χριστιανισμό (που δεν είναι θρησκεία αλλά Εκκλησία, δηλαδή θεανθρώπινη ένωση) ο Θεός αποκαλύφτηκε στον άνθρωπο, έγινε άνθρωπος, προσέλαβε την ταπεινή φύση του, έγινε ένας από εμάς, καταδέχτηκε από Δημιουργός του Σύμπαντος να βασανιστεί να χλευαστεί να εξευτελιστεί και να θανατωθεί ατιμωτικά, για να βιώσει όλο τον πόνο της ανθρωπότητας (να πληρώσει για όλες τις αμαρτίες όλων των ανθρωπίνων γενεών, εκείνος που είναι ξένος προς κάθε αμαρτία) να μετάσχει στον θάνατο και να πεθάνει πραγματικά (ο μόνος αληθινά αθάνατος) προκειμένου να ενωθεί με τη Δημιουργία Του και να την λυτρώσει από τον θάνατο και τη φθορά.
Πάνω στον Σταυρό πράττει την υπέρτατη αυτοθυσία. Πεθαίνει. Συγχωρεί τους σταυρωτές Του. Εκεί είναι πλήρως "εγκαταλελειμένος" από Τον Θεό Πατέρα, εξού και το "Θεε μου Θεε μου γιατί με εγκατέλειψες"..με την έννοια της πλήρους παραίτησής Του εκείνη τη στιγμή από κάθε δικαίωμα θεϊκής δύναμης και εξουσίας για χάρη της λύτρωσής μας..Ολοκληρώνει το έργο Του και όντως αποβιώνει.
Δεν μένει όμως εκεί. Κατεβαίνει στον Αδη και κυρήττει το Ευαγγέλιο της Αναστάσεως στους νεκρούς (από τον Αδάμ και την Εύα μέχρι και εκίνη τη στιγμή) δίνοντας και σε εκείνους το δώρο της Σωτηρίας, το Ελεός Του και το δικαίωμα της επιλογής. Της πρώτης συνθήκης της Δημιουργίας μετά την Αγάπη..
Καταργεί τον θάνατο. Ανασταίνεται εκ νεκρών, σπάει τις πύλες του Αδη και ανοίγει τις κλειστές μέχρι τότε του Παραδείσου με πρώτο ένοικό του έναν ληστή..Εκείνο τον πονεμένο συσταυρωμένο Του και πρώην κακούργο, την αλλοιωμένη από την Αγάπη Του και την μετάνοια καρδιά που κάηκε στο καμίνι του θείου έρωτα και γεμάτη πίστη Του φώναξε "¨Κύριε θυμήσου με στη Βασιλεία Σου"...
Δεν υπάρχει πια θάνατος, δεν υπάρχει φθορά, δεν υπάρχει κακό...ζούμε σε μια ενδιάμεση στιγμή...Σε μια μάχη, αφού νικηθεί η μια πλευρά, υποχωρεί έναντι του νικητή ρίχνοντας κατά την οπισθοχώρηση και μερικές μπαλωθιές που λέμε στην Κρήτη, εκφοβιστικές και περισσότερο χαριν εντυπωσιασμού, παράγωγα πληγωμένου εγωϊσμού..Έτσι κι εδώ, η μάχη έγινε και ο πόλεμος κρίθηκε.. Ο θάνατος, η φθορά το κακό νικήθηκαν και συνετρίβησαν...όμως οπισθοχωρώντας ρίχνουν κάποιες μπαλωθιές...το κακό που ζούμε εμείς τώρα...λίγες είναι οι μπαταριές που τους απόμειναν μέχρι την Κρίση που θα αποκατασταθούν τα πάντα και εκεί ολα θα τα κάνει Εκείνος καινούργια...Δεν θα καταργήσει την Πλάση, ούτε θα την αλλάξει, αλλά θα την ανακαινίσει..έτσι όπως πλάστηκε να είναι, άφθαρτη, αθάνατη και "λίαν καλή".

Άραγε θέλουμε κι εμείς να μείνουμε στον προσωπικό μας Σταυρό για να πεθάνουμε ώστε να αναστηθούμε και να ζήσουμε αληθινά;