Είναι γνωστή η ιστορία του πλούσιου νέου που πλησίασε Τον Χριστό και Τον ρώτησε τι πρέπει να κάνει για να είναι μαθητής Του. Του είπε "Δάσκαλε από μικρός τηρώ το Νόμο". Ο Κύριος πολύ απλά του είπε "πούλησε τα υπάρχοντά σου και μοίρασε τον πλούτο σου στους φτωχούς. Έπειτα ακολούθησέ με..". Θλιμμένος, σκεπτικός ,απογοητευμένος και πιθανότατα με αρνητικά συναισθήματα έφυγε αμίλητος.. Είναι η στιγμή που ο Χριστός είπε το περίφημο "είναι ευκολότερο μια καμήλα να περάσει από το μάτι της βελόνας παρά πλούσιος στην Βασιλεία Των Ουρανών..".
Θα αγανακτήσουν πολλοί. Δηλαδή οι πλούσιοι είναι χαμένοι; Αυτό το ξέρει μόνο ο Θεός. Όμως ας σκεφτούμε, ποιος κάνει το θέλημα Του Θεού, ποιός τηρεί την εντολή της Αγάπης; Αυτός που ζει στη χλιδή και στην σπατάλη ή αυτός που με τον πλούτο του ανακουφίζει και συντρέχει τον αναγκεμένο αδελφό του; Σε άλλους δίνεται ως δωρεά η φτώχεια προκειμένου να αγωνιστούν και υποφέροντας τη γήϊνη υλική φτώχεια να μην πέσουν στο πάθος της ζηλοφθονείας, της κακίας, του εγωϊσμού, της απελπισίας της κλοπής, του γογγυσμού...Αυτός είναι ο δύσκολος ίσως δρόμος..
Σε άλλους δίνεται ο πλούτος, γιατί ίσως αν ήταν φτωχοί να χάνονταν μονομιάς και έτσι με τον πλούτο να έχουν την ευκαιρία να βοηθήσουν ,να ανακουφίσουν, να αδειάσουν από χρυσό το γήϊνο πορτοφόλι τους αλλά να γεμίσουν το ουράνιο θησαυροφυλάκιο με Αγάπη και με τις ευχαριστίες και ευλογίες των βοηθημένων από αυτούς αδερφών τους.
Ξεφεύγουμε όμως από το θέμα και την αρχική απορία μας.
ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ;
Δηλαδή; ποιός είναι ο Χριστιανός; Αυτός που πάει στην εκκλησία; Που κάνει τον σταυρό του; Που είναι "της εκκλησίας"; Καθως πρέπει και "ηθικός";
Χριστιανός κατά την ρήση Του ίδιου Του Κυρίου μας δεν είναι αυτός που Τον φωνάζει "Κύριε,Κύριε!" μόνο, αλλά κυρίως αυτός που κάνει το θέλημά Του, που Τον μιμείται. Που η ζωή του είναι μίμηση Χριστού.
Σίγουρα Πίστη αλλά και έργα όπως τονίζει ο Απόστολος Παύλος. Γιατί χωρίς έργα η Πίστη είναι νεκρή και χωρίς Πίστη τα έργα είναι άσκοπα. Μα, θα μου πείτε ένας άθεος που όμως είναι άνθρωπος αγάπης και καλοσύνης δεν σώζεται; Αυτό και πάλι θα σας πω ότι το ξέρει μόνο ο Θεός. Όμως όση αγάπη και καλοσύνη κι αν έχω, ενώ σίγουρα είμαι ένας καλός άνθρωπος, είμαι μισός. Ατελής, ανολοκλήρωτος. Άσκοπη η αγάπη και οι καλές μου πράξεις.. Αν δεν έχω σημείο αναφοράς Τον Χριστό τότε καλή η αγάπη μου αλλά ατελής.. Πάλι ξεφεύγουμε, συγχωρείστε με, ακόμη ένα ελλάτωμά μου ο πλατειασμός..
Χριστιανός είναι ο γνήσιος μαθητής Του Χριστού. Αυτός που έχει την Πίστη, την ενότητα και την μίμηση Του Αρχιποιμένα Χριστού. Πίστη σε Αυτόν, στην Θεανθρωπότητά Του, στην Ανάστασή Του, στα Δόγματα και στην Παράδοση της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, της Ορθοδοξίας μας δηλαδή. Ενότητα με την Εκκλησία και την κεφαλή της, Τον Χριστό μέσα από την προσευχή, την συμμετοχή στην μυστηριακή και λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας. Μίμηση της Ζωής και της Θυσίας Του Κυρίου και των διαδόχων Αποστόλων Του..
Ναι, Ζωή θυσίας, μαρτυρίου, δοκιμασιών, θλίψεων, διωγμών..
Ποιός μας είπε ότι η ζωή του Χριστιανού είναι bed of roses κατά την αμερικανική έκφραση;
Ποιός μας είπε ότι δεν κοστίζει ότι δεν πονάει;
Ο ίδιος ο Χριστός μας λέει ότι όποιος θέλει να τον ακολουθήσει πρέπει να σηκώσει πρώτα τον προσωπικό του σταυρο και να Τον ακολουθήσει. Ο δρόμος για τη Βασιλεία των Ουρανών είναι στενός, οδυνηρός, γεμάτος αγκάθια και εμπόδια. Σε αντίθεση με το δρόμο που οδηγεί στον χαμό αλλά στην αρχή είναι πλατύς, στρωτός και η πορεία σε αυτόν ευχάριστη.
Μας είπε επίσης ότι επειδή μας ξεχώρισε από τον κόσμο, ο κόσμος θα μας μισήσει. Ότι η διδασκαλία Του θα σταθεί αιτία διωγμών, συγκρούσεων, θέλοντας να προετοιμάσει τους μαθητές του για το μίσος και τον πόλεμο των σκοτεινών δυνάμεων αυτού του κόσμου εναντίον της Εκκλησίας Του. Ότι θα σταθεί η αιτία όχι συμβιβασμού με τα κατεστημένα, αλλά αιτία μαχαιριού, δηλαδή ακόμη και σωματικής εξοντώσεως των πιστών. Ο Ιδιος σφράγισε το έπίγειο έργο Του με την Σταυρική Θυσία Του και την ένδοξη Ανάστασή Του.
Όμως και οι Απόστολοι και μαθητές Του δεν υπέφεραν λίγα. Ακτήμονες, ειρηνικοί και ειρηνοποιοί κύρηκες του Ευαγγελίου διάβηκαν την οικουμένη μεταφέροντας το μήνυμα της Αγάπης, της Σωτηρίας, της Ελπίδας, της Ανάστασης και τι εισέπραξαν; Πόνους, κακουχίες, διωγμούς, βασανιστήρια και στο τέλος το μαρτύριο. Ποιός είχε "καλό" κοσμικό τέλος; Άλλοι στον τροχό, άλλοι στον Σταυρό και άλλοι στην αρένα και στο σπαθί του δήμιου.
Μήπως κάποιος από τους μετέπειτα Αγίους γνώρισε ζωή χωρίς θλίψεις και πόνο;
Και δεν ομιλώ μόνο για όσους μαρτύρησαν όπως οι Άγιοι Γεώργιος ή Δημήτριος. Ακόμη και αυτοί που έζησαν σε υποτίθεται χριστιανικές εποχές και σε καθεστώτα που σέβονταν τυπικά την Εκκλησία δεν πέρασαν λίγα. Ο Μέγας Βασίλειος συνεχώς σε διωγμό από τον αιρετικό αυτοκράτορα. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πέθανε από τις κακουχίες στην εξορία που τον έστειλε η κενόδοξη αυτοκράτειρα Ευδοξία, μέχρι και στην εποχή μας, ο Άγιος Νεκτάριος διώχθηκε και συκοφαντήθηκε ανελέητα τόσο από κοσμικούς όσο και (αλοίμονο!) από εκκλησιαστικούς ισχυρούς "άνδρες".
Ακόμη όμως και στην σύγχρονη εποχή μετά τον Μεσαίωνα δεν έλειψε το μαρτύριο στους Χριστιανούς. Αμέτρητοι οι γνωστοί και άγνωστοι Νεομάρτυρες που έπεσαν από το γιαταγάνι του μουσουλμάνου Οθωμανού κατακτητή, από τον Άγιο Εφραίμ, την Αγία Φιλοθέη και τον Αγιο Πατρο - Κοσμά τον Αιτωλό, μέχρι και τον Νεομάρτυρα Αγιο της Μικρασιατικής Καταστροφής Χρυσόστομο Σμύρνης και τους Ρώσους νεομάρτυρες που σφαγίασαν και βασάνισαν οι δήμιοι του Στάλιν και οι βάρβαροι ισλαμιστές της Τσετσενίας στα τέλη του 20ου αιώνα..
Εντάξει θα μου πείτε όλοι αυτοί έζησαν σε δύσκολες εποχές και καθεστώτα. Εμείς Δόξα Τω Θεω ζούμε σε μια ελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία. Λέτε;
Αλήθεια δεν κοστίζει τίποτα να είναι κανείς σήμερα Χριστιανός; Αλλά ουσιαστικά όχι τυπικά!
Κάνεις τον Σταυρό σου περνώντας από εκκλησία; Πόσες φορές δεν αντιμετώπισες την ειρωνία; Νηστεύεις; Πόσες φορές δεν αντιμετώπισες την κοροϊδία; Προσεύχεσαι; Πόσες φορές δεν σε αντιμετώπισαν σαν εξωγήϊνο; Μιλάς για Τον Χριστό στους ανθρώπους; Δεν έχεις αντιμετωπίσει ποικιλία αντιδράσεων από οργή μέχρι λοιδωρία; Για να μην πούμε για την χιλιομασημένη καραμέλα του "καλα τα πε ο Χριστός και καλά τα λες κι εσύ αλλά ξέρεις τι κάνουν οι παπάδες;" !!!!
Λές κι όταν σταθούμε ενώπιον Του Μεγάλου Κριτού Χριστού θα μας ρωτήσει αν ξέρουμε τι κάνουν οι παπάδες! Κάθε αρνί , έλεγε η μακαρίτισσα η γιαγιά μου η Ευδοξία (ο Θεός να την αναπαύει) θα κρεμαστεί από το ποδαράκι του! Ας κοιτάμε τι κάνουμε εμείς προσωπικά και ας αφήσουμε Τον Χριστό να κρίνει τους παπάδες! Δικό τους πρόβλημα!
Ακόμη περισσότερο, πόσο δύσκολο και πόση εσωτερική πάλη θέλει όχι μόνο να μην αντιδράσεις, να μην εκδικηθείς αλλά και πολύ περισσότερο να συγχωρήσεις και να ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ αυτόν που σε βλάπτει, που σε αδικεί, που σε υπονομεύει;
Τον αχάριστο ευεργετηθέντα, τον αγνώμονα φίλο, τον κακό συνάδελφο ή εργοδότη; Τον βάναυσο σύντροφο, το σκληρό παιδί ή γονιό σου; Δεν προτρέπω σε αρρωστημένες καταστάσεις που οδηγούν στην καταστροφή και στην απώλεια της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας και της ψυχικής υγείας! Μη γένοιτο! Μιλώ για την Αγάπη. Για την μη κακία, μη εκδίκηση και πολύ περισσότερο την ενεργητική αντεπίθεση αγάπης. Αυτή την απόκοσμη εξωφρενική στάση των Χριστιανών όλων των αιώνων που μετέστρεφε τους δήμιους σε πιστούς, τους βασανιστές σε αποστόλους, τους εκτελεστές σε Αγίους!
Ναι αδέρφια μου είναι τρελό! Είναι τρελό γιατί είμαστε τρελοί! Τρελοί απο Αγάπη! Θεό - τρελοι όπως χαριτωμένα διάβασα κάπου. Είναι αυτό που ο Απόστολος Παύλος λέει ότι η Ανάσταση είναι για τους Εβραίους βλασφημία και για τους εθνικούς χαζομάρα! Όμως ο Θεός "τα μωρά" (δηλαδή τους "χαζούληδες" τους αμόρφωτους) του κόσμου διάλεξε για να αποδείξει την αληθινή βλακεία των "σοφών" όπως λέει η Αγία Γραφή!
Αυτοί είναι η πρωτοπορεία της Βασιλείας των Ουρανών! Η εμπροσθοφυλακή του παραδείσου! Οι "χαζούληδες", οι αμόρφωτοι, οι ταπεινοί, οι πολύ αμαρτωλοί, οι περιφρονημένοι, οι κακούργοι που μετάνιωσαν, οι "αγαθιάρηδες", τα θύματα, τα κορόϊδα.....οι ειρηνοποιοί, οι ελεήμονες, οι έχοντες καθαροί καρδιά, οι "φτωχοί τω πνεύματι", οι ταπεινοί, οι πράοι, αυτοί που πεινούν και διψούν για την Δικαιοσύνη Του Θεού...
Είναι πολύ βαρύς ο Σταυρός του Χριστιανού και μαρτύριο η Ζωή του...αν αντιλαμβάνεται την καθημερινότητά του ως ...bed of roses...κάτι δεν πάει καλά! Για την ακρίβεια τίποτα δεν πάει καλά!
Πρέπει λοιπόν να απελπιστούμε; Όχι βεβαίως, διότι ο Απ. Παύλος το λέει πεντακάθαρα! Δεν πρέπει να απελπιζόμαστε...γιατί ελπίδα μας είναι ο Χριστός και να μην συμπεριφερόμαστε όπως αυτοί που δεν έχουν ελπίδα..που δεν έχουν Χριστό!
Έτσι κι αλλιώς ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός λέει "Ελάτε σε μένα οι κουρασμένοι και φορτωμένοι, κι εγώ θα σας αναπαύσω...¨, δηλαδή όχι μόνο θα μας ξεκουράσει αλλά θα μας ζωογονίσει!
Όπως λοιπόν τελειώνει το ιερό βιβλίο της Αποκαλύψεως ας στρέψουμε τα βλέμματά μας σε Εκείνον ζητώντας βοήθεια και στήριξη και έλεος και ας φωνάξουμε γεμάτοι από την Αγάπη Του μαζί με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη " ΝΑΙ ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ! ΕΛΑ!"
