Σε συζήτηση που είχα προημερών με αλλόδοξους φίλους ήρθε στην κουβέντα το θέμα του εορτασμού των Χριστουγέννων. Η συγκεκριμένη ομολογία δεν αποδέχεται τον εορτασμό των Χριστουγέννων, υποστηρίζοντας ότι ο Κύριος δεν ζήτησε κάτι τέτοιο. Δεν θα μπω στη διαδικασία αντιπαράθεσης μαζί τους εδώ. Το έκανα εκεί και τότε.
Αυτό που θα ήθελα να κουβεντιάσω μαζί σας είναι το τι ακριβώς γιορτάζουμε εμείς ως Ορθόδοξοι αλλά ίσως και κάποιοι από τους υπολοίπους Χριστιανούς των διαφόρων ομολογιών. Αλλωστε πολλοί στις διάφορες ομολογιες και αιρέσεις εκτός Εκκλησίας (γιατί Εκκλησία Του Χριστού είναι μόνο μία και αυτή είναι η Ορθοδοξία, ας το καταλάβουμε επιτέλους!Οι υπόλοιπες είναι αιρέσεις και ομολογίες απλώς!) και πολλές φορές και εντός, μπορεί να γιορτάζουν με διαφορετικό νόημα και σκοπό. Το σημαντικό είναι ποια είναι η σημασία και το νόημα όπως έχει φτάσει στις μέρες μας μέσα από την Ιερά Παράδοση και τη Θεολογία της Μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας μας, της Ορθοδοξίας μας δηλαδή.
Με τη Δημιουργία υπήρξε το Σχέδιο της Ενσαρκώσεως ή Ενανθρωπήσεως. Ο Θεός δηλαδή θέλησε μέσα στην απέραντη και άπειρη Αγάπη Του για τον άνθρωπο και τη Δημιουργία να ενσαρκωθεί κάποια στιγμή που μόνο Εκείνος γνωρίζει ώστε να δείξει για ακόμη μία φορά το αμέτρητο της Αγάπης Του. Να προσεγγίσει δηλαδή και να καταδεχθεί τη Δημιουργία λαμβάνοντας την φύση της κορωνίδας της, δηλ του ανθρώπου. Είναι αίρεση και βλασφημία να εννοούμε ότι ο Θεός ενανθρωπίστηκε μόνο και μόνο για να μας σώσει από τις επιπτώσεις του Προπατορικού αμαρτήματος, την φθορά, την αμαρτία τον θάνατο, διότι είναι αδιανόητο να πιστεύουμε ότι υποτάχθηκε σε ανθρώπινη αναγκαιότητα.
Οπωσδήποτε αργότερα συμπεριλήφθησαν στα αποτελέσματα και στους σκοπούς και αυτά, αφού προσλαμβάνοντας ανθρώπινη φύση ο Θεός και γενόμενος Τέλειος Άνθρωπος, νίκησε τον θάνατο και ανέστη εκ νεκρών καταργώντας τον, εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή ελπίδας και απολύτρωσης από τα δεσμά του θανάτου και της αμαρτίας. Ο θάνατος έγινε κάτι προσωρινό αφού πλέον πορευόμαστε προς τη Βασιλεία Των Ουρανών προσδοκώντας Ανάσταση Νεκρών. Κανείς δεν το αρνείται αυτό. Ναι, απαλλαχτήκαμε πια από την οντολογική κατάσταση του προπατορικού αμαρτήματος (ως κατάσταση και συνέπειες και όχι όπως πιστεύουν οι Δυτικοί και άλλοι αιρετικοί ως ενοχή και κηλίδα) ναι νικήθηκε η αμαρτία, ναι νικήθηκε ο θάνατος όμως αυτά είναι νεώτερες συνέπειες που προέκυψαν και όχι ο αρχικός σκοπός του προαιωνίου θεϊκού σχεδίου της Ενανθρωπήσεως. Πως γίνεται ο Αναρχος Θεός να υποτάσσεται σε δικά μας σφάλματα και ανάγκες; Η ίδια η Αγία Γραφή μας ξεκαθαρίζει ότι ο Θεός είναι Αγάπη και ότι λόγω της μεγάλης αγάπης Του Θεού για τον κόσμο απέστειλε Τον Υιό Του. Άρα η Αγάπη και όχι μόνο το προπατορικό αμάρτημα ήταν η αιτία. Αυτά για να ξεκαθαρίζουμε μια παρεξήγηση αιώνων, πάντα σύμφωνα με την Αγία Γραφή και την παράδοση και τη Διδασκαλία της Εκκλησίας μας.
Αυτό λοιπόν γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα. Ο Πολυέλεος και φιλέσπλαχνος Θεός, ο Δημιουργός του Σύμπαντος κόσμου, καταδέχτηκε να γίνει Ανθρωπος. Τέλειος ολοκληρωμένος προπτωτικός και αναμάρτητος Ανθρωπος. Με σώμα και ψυχή ανθρώπινη. Δεν εμφανίστηκε ως Παντοδύναμος Θεός ούτως ώστε να μας τρομάξει και να μας αναγκάσει να τον πιστέψουμε. Ούτε ως ισχυρός βασιλιάς και κοσμικός άρχοντας για να μας γοητεύσει και να μας εντυπωσιάσει. Ούτε ως πλούσιος και δημοφιλής ώστε να μας εξαγοράσει. Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις θα παραβίαζε ο ίδιος το μεγαλύτερο δώρο που έδωσε στον άνθρωπο : την ελευθερία. Θέλησε να τον ακολουθήσουμε ελεύθερα, ανεπηρέαστα και αβίαστα.
Καταδέχτηκε να γίνει άνθρωπος και γεννήθηκε από μια ταπεινή και φτωχή κοπελίτσα του Ισραήλ. Μια άσημη και αγνή κόρη που όμως για αυτήν και μόνο είχε επιλέξει από αιώνες να προετοιμάσει τον λαό των Εβραίων. Ένα κοριτσάκι που έμελε να γίνει η Μητέρα Του Θεού, η Πλατυτέρα των Ουρανών, η μάνα όλων μας, η Υπεραγία και Αειπάρθενος Θεοτόκος Μαρία. Η Παναγία μας.
Ακόμη και εκεί δεν παραβίασε την ανθρώπινη ελευθερία. Δεν της το επέβαλε. Εκείνη ταπεινά απεδέχθη τον Ευαγγελισμό ώστε να γίνει η Σκάλα που κατέβηκε ο Θεός στη γη.
Γεννήθηκε λοιπόν, πάμφτωχος και ταπεινός ως ένα ακόμη παιδάκι μιας απλής εβραϊκής οικογένειας, ούτε καν σε ένα όμορφο σπίτι, αλλά σε έναν στάβλο. Ο Δημιουργός του Σύμπαντος...
Πόσο μα πόσο σημαντικό και ασύλληπτο. Είναι η στιγμή που κόβει την Ιστορία στα δύο και το αδιανόητο για κάθε άνθρωπο, θρησκεία και φιλοσοφία της εποχής συμβαίνει. Ποιος φιλόσοφος, ποιος ποιητής, ποια φωτεινή ανθρώπινη διάνοια στην μέχρι τότε Ιστορία μπορούσε να το διανοηθεί; Κι όμως ο Θεός τόσο πολύ αγάπησε τον κόσμο!
Κι εμείς σήμερα τι γιορτάζουμε; Τι πανηγυρίζουμε; Τι είναι τα Χριστούγεννα για εμάς;
Οι απόψεις ποικίλουν : ευκαιρία για οικογενεικές συναθροίσεις. Γλεντοκόπια και κρεπάλες! Διασκεδάσεις! Shopping! Δώρα! Στολισμοί και φωταγωγήσεις σπιτιών, καταστημάτων, δρόμων και κέντρων διασκέδασης! Merry Christmas ho ho ho!!
Και η κατάσταση ξεφεύγει περισσότερο! Τζόγος (για το καλό του χρόνου και των ημερών!!), υπερβολές και παρεκτροπές, καταχρήσεις, ατελείωτο καρναβάλι με σπατάλες σε στολίδια και αποκριάτικο σχεδόν διάκοσμο και ατμόσφαιρα!
Θα μου πείτε είναι κακό να στολίσουμε; Να γλεντήσουμε; Να ψωνίσουμε; να κάνουμε δώρα; Ασφαλώς και όχι όταν όλο αυτό γίνεται σε λογικά και πολιτισμένα όρια.
Όμως...αυτό είναι τα Χριστούγεννα;;; Πραγματικά αυτό πιστεύετε ότι είναι;
Μήπως είναι η ευκαιρία να σταθούμε λίγο, για μια στιγμή και να σκεφτούμε την αληθινή σημασία και σπουδαιότητα του γεγονότος; Να συγκινηθούμε από την αδιανόητη και απείρως φιλάνθρωπη εκδήλωση Αγάπης Του Θεού; Για σκεφθείτε για λίγο...
Εύχομαι αδέρφια μου ο νέος χρόνος να μας βρει πιο συνειδητοποιημένους και πιο γεμάτους από αγάπη, πιο κοντά στην Αγάπη Του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, πιο αποφασισμένους να δωθούμε στον αγώνα της αναζήτησης και επιδίωξης της Βασιλείας Των Ουρανών, της Βασιλείας Του Χριστού μας, με την ευχή της Μάνας μας Υπεραγίας Θεοτόκου και πνεύμα προσφοράς και αγάπης στον πονεμένο και αναγκεμένο αδερφό μας!
Ο Θεός μαζί σας!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου