Γιατί επιμένουμε στο Δόγμα της Αγίας Τριάδος και της Θεανθρωπότητος Του Χριστού;

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που έγραψα τελευταία φορά εδώ. Δεν μου αρέσει να γράφω καταναγκαστικά. Να γράφω μόνο και μόνο για να γράψω. Γράφω όταν έχω κάτι να πω. Ή απλώς όταν αισθάνομαι την ανάγκη να εκφραστώ και να επικοινωνήσω.
Αφορμή για το παρόν άρθρο είναι οι συζητήσεις που είχα τον τελευταίο καιρό με Ορθοδόξους αλλά και μη σχετικά με το Δόγμα της Αγίας Τριάδος και της Θεανθρωπότητος Του Χριστού. Σαφώς και δεν είμαι ο αρμόδιος να σας ενημερώσω, να σας διαφωτίσω και πολύ περισσότερο να σας διδάξω σχετικώς. Μια περιήγηση σε χριστιανικές ιστοσελίδες (ξεκινήστε με αυτήν της Εκκλησίας της Ελλάδος www.ecclesia.gr)  καθώς και υπέροχα πατερικά κείμενα, είναι η πλέον ενδεδειγμένη λύση. Δεν θα μιλήσουμε λοιπόν επί του παρόντος περί Αγίας Τριάδος και θεϊκής και ανθρώπινης φύσης Του Χριστού, αλλά θα εκθέσουμε μια άποψη (και όχι δόγμα) γιατί επιμένουμε σε αυτό.
Συζητώντας με Προτεστάντες, με μουσουλμάνους αλλά και Μάρτυρες του Ιεχωβά, έχω παρατηρήσει μια αποστροφή στην έννοια της Αγίας Τριάδος και μια συνεχή πολεμική εναντίον, χαρακτηρίζοντάς μας (καθώς και τους Ρωμαιοκαθολικούς και Αγγλικανούς που συμμερίζονται την Ορθόδοξη άποψη σχετικώς) ως πολυθεϊστές. Μας κατηγορούν, όπως και οι Ιουδαίοι, ότι λατρεύουμε τρεις θεούς και όχι Τον Θεό της Αγίας Γραφής.
Δεν θα μπω, επί του παρόντος τουλάχιστον, στη διαδικασία του να ανατρέψω αυτήν την κατηγορία. Αρκεί να σας πω ότι αν κανείς διαβάσει την Παλαιά Διαθήκη στο εβραϊκό πρωτότυπο κείμενο, θα δει ότι ξεκινά με τη φράση :  בְּרֵאשִׁית, בָּרָא אֱלֹהִים, אֵת הַשָּׁמַיִם, וְאֵת הָאָרֶץ.

Που σημαίνει  " Στην αρχή   ο Θεός  δημιούργησε τον ουρανό και τη γη". Η ελληνική λέξη Θεός είναι μετάφραση εδώ της αρχαίας εβραϊκής λέξης  אֱלֹהִים (ελοχίμ) .  Ας μην μπερδευτούμε με τις αιρετικές κακοδοξίες γνωστού τηλε-βιβλιοπώλη για την λέξη ελοχίμ. Αρκεί να πούμε ότι η λέξη ελοχίμ σημαίνει Θεός και προσέξτε ότι γραμματικά το ουσιαστικό ελοχίμ είναι πληθυντικού αριθμού (!) αλλά με σημασία ενικού (!!!). Ολοφάνερη η υπονόηση της Αγίας Τριάδος (3 πρόσωπα σε μια ουσία - ένα ον) Επιπλέον διαβάζοντας κανείς τη Γέννεση θα διαβάσει στη διήγηση για τη δημιουργία του ανθρώπου "...26 καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν..." (Γεν. 1 -26)

Δηλαδή "είπε ο Θεός ας δημιουργήσουμε τον άνθρωπο κατ' εικόνα δική μας και καθ΄ομοίωση"....είπε ο ΘΕΟΣ και όχι οι θεοί, αλλά κατ' εικόνα δική ΜΑΣ!!! Πώς γίνεται αυτό;...Ισχύει αυτό που μου απαντούν οι αντιτριαδιστές φίλοι μου ότι ο Θεός χρησιμοποιεί εδώ πληθυντικό μεγαλοπρέπειας αναφερόμενος στον εαυτό Του;; Ότι δηλαδή ο Θεός της Αγίας Γραφής έχει ανάγκη τον πληθυντικό μεγαλοπρέπειας για να αισθανθεί κάπως;;; Ότι ο Δημιουργός του Σύμπαντος έχει ανθρώπινα πάθη και ματαιοδοξία;; Μη γένοιτο... Επί πλεόν στους ψαλμούς του Δαυίδ σε κάποιο σημείο λέει "Λέγει ο Κύριος στον Κύριό μου..." Τί γίνεται εδώ πάλι; ο Θεός μήπως είναι σχιζοειδής προσωπικότητα διχασμένη; Μη γένοιτο.. Ας μην αρνούμαστε λοιπόν να δούμε και να καταλάβουμε το οφθαλμοφανές ότι η Αγία Γραφή βρίθει αποδείξεων περί της Αγίας Τριάδος. 

Αδέλφια μου δεν είμαστε πολυθεϊστές. Είμαστε Χριστιανοί και μονοθεϊστές. Ο Θεός είναι Ενας αλλά Τριαδικός. Ένας Θεός, μία ουσία θεϊκή αλλά κοινωνία τριών προσώπων. Πως γίνεται αυτό; Μυστήριο. Ακατάληπτο. ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέει υπέροχα ότι το μόνο που μπορεί κάποιος να καταλάβει απολύτως για Το Θεό είναι ότι είναι ακατάληπτος. Πως μπορούν τα φτωχά ανθρώπινα μυαλά μας να συλλάβουν Τον Απειρο Θεό; Δεν είναι ταμπού. Δεν είναι "που κακά!" Είναι η αλήθεια. Είναι θέμα δυνατότητας. Γι αυτό πολύ εύστοχα μας λέει ο Αγιος ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος ότι "ο Θεός είναι Αγάπη". Ώστε να μην κουραζόμαστε αλλά να καταλαβαίνουμε και να νοιώθουμε Τον Θεό ως Αγάπη. Από την άλλη ο Απρόσιτος Θεός έγινε προσιτός και στην ουσία ψηλαφιστός στον άνθρωπο ενσαρκούμενος ως ιστορικός Ιησούς Χριστός. Ο οποίος δεν είναι απλός και μόνο ο Υιός Του Θεού, ή ο Υιός του Ανθρώπου, αλλά στην ουσία ο Θεός! Συναντούμε στην Αγία Γραφή τους δύο τελευταίους όρους (ο Υιός Του Θεού, ή ο Υιός του Ανθρώπου) για να καταλάβουμε τις 2 τέλειες φύσεις Του. την θεϊκή και την ανθρώπινη. ο Ιησούς Χριστός είναι Τέλειος Θεός (η ιστορική ενσάρκωση του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, ο Υιός δηλαδή - στην ουσία όμως και ολόκληρος ο Θεός αφού η θεότητα δεν χωρίζεται σε 3 μέρη. Τρία πρόσωπα αλλά ένας Θεός!) και Τέλειος Ανθρωπος (όπως ήταν ο άνθρωπος πριν την Πτώση του Προπατορικού Αμαρτήματος).

Μα γιατί επιμένουμε τελικά;

Γιατί όσον αφορά την Αγία Τριάδα, πρέπει να καταλάβουμε ότι ο Θεός μέσα στη θεϊκή μακαριότητά Του δεν είχε ανάγκη να δημιουργήσει το Σύμπαν και τον άνθρωπο. Δεν αισθανόταν μόνος. Τα Τρία Πρόσωπά Του είναι σε κοινωνία αγάπης προσώπων. Επειδή όμως ήθελε κι άλλα όντα να χαρούν όχι μόνο την ύπαρξη αλλά κυρίως την Αγάπη μέσω της κοινωνίας προσώπων (και μόνο έτσι έρχεται η αγάπη) δημιούργησε τον κόσμο. Αρα πηγή κάθε αγάπης είναι η Αγάπη Του Θεού και η αγάπη είναι προϊόν της κοινωνίας προσώπων ως μίμηση του προτύπου της κοινωνίας των 3 Προσώπων της Αγίας Τριάδος.

Όσον αφορά δε, Στον Κύριο Ιησού Χριστό, κι εκεί διαφωνούμε με όλους τους αιρετικούς, δεν μπορούμε να απορρίψουμε την Θεανθρωπότητά Του, όχι μόνο γιατί αποδεικνύεται πολλάκις στην Αγία Γραφή αλλά και γιατί αν αρνηθούμε τη Θεότητά Του, απορρίπτουμε το σχέδιο της Σωτηρίας του κόσμου από Τον Θεό. Πιστεύουμε σε έναν Θεό αδιάφορο. Ακόμη κι αν πούμε ότι έστειλε έναν Χριστό μόνο άνθρωπο, ακυρώνουμε την Αγάπη και την άκρα ταπείνωση ως απόδειξή της, αφού ο Δημιουργός Θεός έγινε άνθρωπος, και υποβιβάζουμε αυτό το μοναδικό γεγονός στην Ιστορία, ως μια αποστολή ενός απλού καλού ανθρώπου - προφήτη. Στην ουσία αρνούμαστε αχάριστα την Αγάπη Του μέσω της Ενανθρωπήσεως, της Θυσίας και της Αναστάσεώς Του. Μην ξεχνούμε ότι πέθανε αληθινά ως Ανθρωπος αλλά αναστήθηκε αληθινά επίσης ως Θεος. 

Από την άλλη αν αρνηθούμε την ανθρώπότητά Του ακυρώνουμε την δωρεά και το ότι καταδέχτηκε να λάβει την φύση μας, να την σώσει και να την θεώσει. Να την εξυψώσει και να την εξαγνίσει. Επιπλέον αρνούμαστε ότι ως όντως άνθρωπος, πόνεσε, υπέφερε και πέθανε  και θυσιάστηκε. Υποβιβάζουμε το Θείο Πάθος σε ένα κακόγουστο θέατρο. ο Χριστός όντως πόνεσε και υπέφερε και πέθανε πάνω στον Σταυρό. Έζησε ως Τέλειος Ανθρωπος και πέθανε ως άνθρωπος. Ήταν αληθινό και κορυφαίο το μαρτύριο και η θυσία Του και όχι "κάτι σαν..." μια καλοστημένη παράσταση όπου στον Σταυρό ήταν ένα φάντασμα ή κατά την χιλιαστική άποψη ο Αρχάγγελος Μιχαήλ που Τον αντικατέστησε επί του Σταυρού για να μην "ταπεινωθεί". Είναι τόσο προφανές και απλό το ορθόδοξο που πολλές φορές εκπλήσσομαι με το ευφάνταστον και αδίκως πολύπλοκο της αίρεσης.

Η συζήτηση δεν τελειώνει εδώ...Συνεχίζεται...