Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αργοπορημένα γράφω όσα γράφω εδώ κι ότι δε γίνεται να συμπυκνωθούν σε μια δημοσίευση. Πράγματι. Έτσι κι αλλιώς όμως ο φτωχός ανθρώπινος λόγος μου είναι τόσο ελλιπής και ατελής που σε καμμία των περιπτώσεων δεν θα μπορούσε να καλύψει τόσο υψηλά νοήματα και τόσο μεγάλες αλήθειες...Μπήκαμε λοιπόν αδελφοί μου, στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα και φέτος. Την Κυριακή των Βαϊων η υμνογραφία της ημέρας ήταν αφιερωμένη στον πάγκαλο Ιωσήφ, στην ξυρανθείσα συκή και στην έλευση Του Κυρίου προς το Πάθος. Είναι γνωστή σε όλους μας η ιστορία του προπάτορα Ιωσήφ της Παλαιάς Διαθήκης. Η προδοσία των αδελφών του, η πώληση του ως δούλου στους ισμαηλίτες δουλεμπόρους και μετέπειτα στην φαραωνική Αίγυπτο. Εκεί, ακόμη και στο πιο σκοτεινό μπουντρούμι η αγιότητα του Ιωσήφ ακτινοβολεί και ακόμη και αδικούμενος από τον Πετεφρή και τη γυναίκα του, φτάνει να γίνει ο αντιβασιλέας της Αιγύπτου και διαχειριστής μιας ολόκληρης Αυτοκρατορίας μόνο και μόνο λόγω των αρετών και των ικανοτήτων του. Στα χρόνια που ακολουθούν σώζει την Αίγυπτο και το λαό της από την πείνα και τον θάνατο και μαζί με αυτούς και τις γειτονικές χώρες. Έτσι ακριβώς φτάνουν κοντά του και οι αδελφοί του, εκείνοι που χρόνια πριν θέλησαν να σκοτώσουν και να τον πουλήσουν ως δούλο. Παρόλο που έχει τη δύναμη να τους εκδικηθεί, αντιθέτως τους συγχωρεί και τους σώζει. Ισως ακόμη μια χριστολογική προτύπωση της Παλαιάς Διαθήκης, της οποίας η αξία (αν και πολεμείται στις μέρες μας απο πολλούς) φαίνεται και αναδεικνύεται μέσα από το πρίσμα της Χριστολογίας και των προφητειών για Τον Μεσσία Χριστό που κυριαρχούν στις διηγήσεις της. Η προδοσία, τα πάθη , η συγχώρηση και η σωτηρία. Σας παραπέμπω με αγάπη στον προφήτη Ησαϊα, να διαβάσετε και να συγκλονιστείτε πως 800 χρόνια σχεδόν πρίν από Τον Χριστό, περιγράφει με φοβερές λεπτομέρειες τη ζωή και τα Πάθη Του Κυρίου ο προφήτης.
Η ξηρανθείσα συκή, είναι μια ακόμη συγκλονιστική διήγηση, όπου ο Κύριος καταράται το δέντρο που δεν παράγει καρπούς. Θα μου πείτε "Μα, είναι δυνατόν ο Γλυκής Ιησούς, ο Θεός της Αγάπης να καταράται; Μα, δεν μιλούμε για μια κοινή κατάρα ή μίσος. Εδώ έχουμε την συνέπεια της επιλογής του καρποφόρου δένδρου, του ανθρώπου δηλαδή που έλαβε χαρίσματα από Τον Θεό, χαρίσματα προορισμένα να φτάσουν αυτόν στην αγιότητα και στην σωτηρία, αλλά και να βοηθήσουν τους αδελφούς του να μετέχουν σε αυτή την χαρά, κι εκείνος αντίς να τα "εκμεταλλευτεί" προς το καλό, επιλέγει είτε να τα αφήσει αναξιοποίητα είτε να τα στρέψει προς το πονηρό και το κακό. Είναι αυτό που εκφράζεται ως αποστροφή Του Θεού προς τον χλιαρό και στην Αποκάλυψη του Ιωάννου. Ο θερμός στην πίστη άνθρωπος βεβαίως και είναι αρεστός Στον Θεό ενώ ακόμη και ο ψυχρός έχει την Αγάπη και την συμπάθεια Του, στον αγώνα της μετάνοιας και της αλλαγής. Αντιθέτως ο χλιαρός, ο υποκριτής, ο αυτοβαυκαλιζόμενος πλέει σε πελάγη αυταρέσκειας και αυτο θαυμασμού, ζει στην φαρισαϊκή τραγωδία του εγωϊσικού φανταστικού κόσμου της θρησκοληψίας και του ευσεβισμού, ενώ ο ηθικισμός του δεν τον αφήνει να δει το αληθινό έλλειμα αγάπης που καταστρέφει την ύπαρξή του και του κλείνει το δρόμο προς τον παράδεισο. Πόσο πολύ αγαπά ο Θεός τον τελώνη και πόσο αποστρέφεται τον φαρισαίο...Η χλιαρότητα, είναι το σαράκι της ψυχής...οι άνθρωποι δεν χωρίζονται σε αμαρτωλούς και αναμάρτητους αλλά σε δίκαιους μετανοούντες και άδικους αμετανόητους...έτσι κι αλλιώς κανείς δεν έιναι αναμάρτητος πλην Του Κυρίου...
Κι ερχόμαστε στην υμνολογία της Μεγάλης Δευτέρας όπου είναι αφιερωμένη στην παραβολή των 10 παρθένων, στο αιφνίδιο της έλευσης Του Κυρίου και στην παραβολή των Ταλάντων..Συχνά ο λόγος του Ευαγγελίου είναι σοκαριστικός για τα κοσμικά αυτιά μας. Κι όμως είναι τόσο μα τόσο αληθινός, απλός και καθάριος..Οι 10 παρθένες που περιμένουν Τον Κύριο είμαστε όλοι μας..ομως πόσοι εχουμε προνοήσει να βρεθούμε εντός του νυμφώνος. πόσοι ζουμε με αγάπη σε εργα και πίστη ώστε να αξιοθούμε να ζήσουμε αιώνια μαζί του στην αιώνια αθάνατη γη της Βασιλείας Του...και είναι τόσο τραγικό που πολλοί από εμάς θα επιλέξουμε να είμαστε απροετοίμαστοι και στην ουσία εμεις οι ίδιοι θα διαλέξουμε να βρεθούμε εκτός, δέσμιοι των παθών μας και του εγωϊσμού μας στην αιώνια και αβάσταχτη προσωπική μας Κόλαση της απογοήτευσης και της αποτυχίας?..Γιατί αδελφοί μου τι παραπάνω μπορεί να είναι η Κόλαση παρά ο χωρισμός από Τον Θεό...αν αμαρτία είναι το ο,τιδήποτε εκτός Αγάπης και μακριά από Το Θεό, έτσι και Κόλαση είναι ο αποχωρισμός από Τον Θεό κάτι στο οποίο οδηγούν μόνο οι δικές μας επιλογές και κανένας άλλος...Είναι οταν γινόμαστε ο πονηρός "δούλος" που κρύβει το Τάλαντο, τα χαρίσματα δηλ που μας δίνει γενναιόδωρα ο Θεός και δεν μιμείται Εκείνον στην Αγάπη και στην Θυσία Του.
Η υμνογραφία της Μεγάλης Τρίτης αφιερώνεται στο γεγονός της αλείψεως των ποδών Του Κυρίου με μύρα από μια μετανοημένη πόρνη, στην συνωμοσία των εβραίων αρχιερέων και αρχόντων κατά Του Χριστού και στα σχέδια προδοσίας του Ιούδα.
Για ακόμη μια φορά φαίνεται η διαφορά της αληθινής μετάνοιας και η σημασία της. Ο σωτηριώδης χαρακτήρας και η αξία της έναντι της εμμονής στον εγωϊσμό. Οι μετανιωμένοι ληστές, τελώνες και πόρνες που οδηγούν μπροστάρηδες θα έλεγε κανείς, στην Βασιλεία Των Ουρανών και η καταστροφή των φερομένων από τον κόσμο "ευηπόληπτων" "μαθητών,αρχιερέων και νομοδιδασκάλων" οι οποίοι αρνούμενοι την ουσία της Αγάπης και της ταπείνωσης προδίδουν και σταυρώνουν Τον Χριστό, εκπίπτοντες από τα υψηλά αξιώματα που τους δόθηκαν όχι για να απολαμβάνουν την κοσμική δόξα αλλά για να διακονούν το Λαό Του Θεού. Αυτοί οι "εκλεκτοί" προδίδουν και αυτοπροδίδονται οδηγούμενοι στο χαμό, ενώ αντιθέτως οι "έσχατοι γίνονται πρώτοι" με την συντριβή και την μετάνοιά τους, βιώνοντας την αληθινή αλλαγή και μεταμορφώνονται σε αληθινούς μαθητές Του Χριστού, άξιοι της κληρονομιάς των Ουρανών...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου